شر موزیکsharr music

2011-01-14T04:32:00.001-08:00

http://sharrestan.blogspot.com
آدرس جدید وبلاگ

2010-12-20T06:42:00.001-08:00

آدرس جدید وبلاگ
http://mansharram.blogspot.com/

سال خون

2010-11-20T16:14:00.000-08:00

یعنی حالش را ببرید در عرض 10 دقیقه تمام مطالب وبلاگ را به آدرس جدید منتقل کردیم
http://masharrim.blogspot.com/

بسیار خوب برادران عرزشی عزیز وبلگ را فیلتر کردید.بزودی با یک وبلاگ دیگر در ایران بروز می شویم
ما نسل مار خورده اژده هاییم
زیر ورو نکش برامون که رو هوایی
اگه پاش برسه که میره جون فدا
پس پیش ما یکی نکن ادعا

این هم یک عکس جدید برای شما عزیزان
این هم برای کسانی که نمی تونن عکس رو بردارند.از اینجا دانلود کنید:
http://www.2shared.com/photo/yzBygRvX/IMG_2279.html

دوستان به دلایلی فعلا در ایران به ان شماره ای که داده بودیم ، سفارشی ندهید .اما سفارش های داده شده تا هفته ی دیگر برای کسانی که خریده اند فرستاده می شود
یک نکته ی دیگر:دوستان به من خبر دادن در بعضی سایت ها مثل "بالاترین" عده ای گفتند که
چرا باید آلبوم را بخریم.جدای از اینکه این آلبوم مضمون اش چیست و در چه راهی کار شده،مگر ما بارها اعلام نکردیم که تمامی سود حاصل از فروش این آلبوم را قرارست که به دست پناهندگان مستقر در ترکیه برسانیم.یعنی درواقع ما خودمان یک حرکت خیریه انجام داده ایم و این واقعن جای تاسف است که عده ای علاوه بر اینکه فهم و درک حمایت از موسیقی آلرناتیو غیروابسته را ندارند،در این راه سنگ اندازی هم می کنند.

یک عده از دوستان بیمار در تعدادی از وبسایت آهنگای قدیمی از من در گروهی در که تازه به آلمان آمده بودم را به عنوان آهنگ تازه ی من منتشر می کنند.لطفن اطلاع رسانی کنید که این آهنگ ها در سطل آشغال هنری من جا گرفته و هیچ ارزشی ندارد و مربوط به گذشته است

گفت و گوی با شاهین نجفی و عوامل آلبوم سال خون(شر موزیک) در چت روم بیلوکس با صدا و تصویر
به وقت اروپا 19:30فردا ساعت 10 شب به وقت ایران
اطلاعات بیشتر:
http://sharrmusic.blogspot.com/2010/10/blog-post_27.html

Shahin Najafi - Sale Khoon by Shahinnajafi

Amazon:

سال خون منتشر شد

2010-11-19T17:51:00.000-08:00

نحوه ی خرید آلبوم سال خون در ایران

از خوشحالی اشک تو چشمام جمع شده
طبق جدیدترین اخبار فقط طی چند ساعت پس از انتشار آلبوم
ملت همیشه در صحنه ،به گونه ای باور نکردنی در ایران آلبوم رو دارن می خرن
دوست تان دارم

برای سفارش آلبوم سال خون به دو روش زیرمی‌توانید اقدام کنید

1. ایمیل
2. پیامک

masharrim@gmail.Com در روش اول به این آدرس ایمیل
بسته به روش پرداخت خود، شماره پیگیری مربوط به واریز خود را به همراه آدرس دقیق پستی و کد‌ پستی و مشخص کردن تعداد محصول در صورت بیش از یک مورد، بفرستید. بعد از رسیدگی به ایمیل شما، ایمیلی با محتوای رسیدگی به سفارش شما و تاریخ پست آن برای شما فرستاده خواهد شد.

در روش دوم هم همانند روش اول، بسته به روش پرداخت خود، شماره پیگیری مربوط به واریز خود را به همراه آدرس دقیق پستی و کد‌ پستی و مشخص کردن تعداد محصول در صورت بیش از یک مورد، به شماره‌ی همراه زیر پیامک کنید، (در ضمن حتما پیامک خود را با حروف لاتین ارسال کنید.) بعد از رسیدگی به پیامک شما، پیامکی با محتوای رسیدگی به سفارش شما و تاریخ پست آن برای شما فرستاده خواهد شد.

09385646415 -

توجه : به هیچ عنوان به تماس های گرفته شده با این شماره همراه پاسخ داده نمی شود
نام و نام خانوادگی فراموش نشود

اگر اطلاعات یا سؤالات بیشتر در مورد نحوه‌ی خرید و دیگر موار دارید از طریق ایمیل یا دیگر کانال های ارتباطی مربوطه اقدام فرمایید. ترجیحن از پیامک دادن جهت اینگونه درخواست اطلاعات یا سؤالات بپرهیزید و سعی کنید از روش های گفته شده برای رفع ابهامات خود اقدام کنید.

قیمت آلبوم به صورت اریجینال 2000 تومان و هزینه پست 1500 تومان

شماره حساب : 0329749526007
شماره عابر بانک : 6037691138902549
بانک صادرات، به نام سربلند

لینک های دانلود از سایت های مرتبط بزودی در وبلاگ قرار می گیرند

دوستان خارج از کشور ما با اطمینان به شعور و فهم شما آلبوم را فقط برای مردم داخل ایران برای دانلود رایگان پخش کردیم .شما که امکان خریدش رو دارید بخرید لطفن.برای بدست آوردن کاور فیزیکال آلبوم از سی دی بیبی باید تا 23 نوامبر صبر کنید
لینک های خرید در سی دی بیبی ،آمازون و آیتونز:

http://www.cdbaby.com/cd/shahinnajafi

http://itunes.apple.com/us/album/sale-khoon/id401277974?i=401278210&ign-mpt=uo%3D4

http://www.amazon.com/Sale-Khoon/dp/B004A8D15Y/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1290254700&
sr=8-1
دوستان داخل ایران هم که به هر دلیلی قصد خرید آلبوم را ندارند از این سایت ها دانلود کنند:
http://rapfa.com/14-Shahin-Najafi---Sale-Khoon
http://bia2rap.com/modules.php?name=News&file=article-seo&sid=42-Shahin-Najafi---Album-Sale-Khon
http://www.bargmusic6.com/900-Shahin-Najafi-Saale-Khoon-%28New-Album%29
لطفن اخبار موثق را از همینجا بخوانید
این پست تکمیل می شود

معرفی آلبوم سال خون و نمایش فیلم کوتاه Awakening

2010-11-19T13:57:00.000-08:00

در ابتدا باید عرض کنم که امروز چند انسان بیمار با دزدیدن آهنگ قسم ازروی لینک هایی که ما با بچه های ایران رد و بدل کرده بودیم ،این آهنگ را پخش کردند.چیز مهمی نیست و خودش یک تبلیغ بود و از همینجا از این دوستان بیمار که گمان کردند می توانند ضربه ای به آلبوم بزنند تشکر می کنم

در تاریخ 2.12.2010 در شهر کلن آلمان آلبوم سال خون را رسمن عرضه می کنیم و با بچه های گروه چند ترانه را زنده اجرا می کنیم.شهریار احدی کارگردان مقیم آلمان هم فیلم کوتاهی را که ساخته استAWAKENING
و برای مسابقات به فستیوال های جهانی فرستاده است برای اولین بار اکران می کندبه همراه جلسه پرسش و پاسخ درباره آلبوم و فیلم
ورود رایگان می باشد
تلفن تماس:00491706653885
köln .Herbrand str.21 50825
زمان:2,12,2010
ساعت 19:30

مسئله ی بعدی بازگشت سید مهدی موسوی مغز متفکر غزل پست مدرن را به فضای مجازی تبریک میگویم
آلبوم سال خون با قدرت هرچه تمام تر در سراسر ایران وجهان پخش می شود و فقط به لینک ها و منابعی که این وبلاگ و وبسایت شخصی شاهین نجفی و سایت های مرتبط با ما در اختیار شما می گذارند مراجعه کنید
شرررریم

یک شعر از حسین طالبی

2010-11-18T04:12:00.000-08:00

امشب صدای تو خواب از سرم ربود
انگار این صدای نداوترانه بود

توازکدام حنجره فریاد میزنی
که لرزه برتن و جانم می افکنی

گویی نوای هق هق ماراشنیده ای
یا طعم اشک تلخ زمین راچشیده ای

وقتی به حال وارث خودگریه میکند
وقتی که هیچ چیزمستیشان را نمیبرد

روزی که فصل کوچه ما خشک و سرد بود
روزی که چشم تو دنبال مرد بود

وقتی تصوریک چیز هم محال شد
وقتی حاجی عصاره ای از عشق و حال شد

با غصه خواندی و بغض گلو شدی
بی هیچ نسبتی با ما عمو شدی

ما مرد نیستیم نه شاهین برونخوان
ما خواب مانده ایم تو تنها برو نمان

بیخود نگردغیرتمان ته کشیده است
تنهانماد مرد مانکنی از پشت شیشه است

اصلا بیاو توبه کن ازخط انحطاط
بابا کرم بخوان یه کمی قر بدم برات

در حین ناله وفریاد وداد ما
کنسرت شاد تو در شهر شادما

بعدش به هم بگیم چه خواننده رپی
بی انگ مارکسیستی و وصله چپی

شاید که شعرهای تو هم یک کتاب شد
مقبول طبع سید فصل الخطاب شد....

سخنی با شما.شماره 2

2010-11-16T19:16:00.000-08:00

دانلود ویدئو
http://www.bargmusic6.com/897-Shahin-Najafi-Dialog-2

فان پیچ در فیسبوک

2010-11-14T03:24:00.000-08:00

این لینک صفحه فان پیج در فیسبوک است.از طریق کلیک کردن روی عکس سمت راست وبلاگ هم می توانید مستقیمن وارد صفحه بشوید.در صفحه فان پیج اخبار وتمامی اطلاعات پیرامون سال خون بروز می شود.
شرررریم
http://www.facebook.com/pages/Shahin-najafi/50043108173?ref=ts

یک کار ویدئویی جالب از آیدین

2010-11-13T17:49:00.000-08:00

سخنی با شما

2010-11-09T17:31:00.000-08:00

در ابتدا می تونید از برگ موزیک دانلود کنید
http://www.bargmusic6.com/886-Shahin-Najafi-Free-Style
این هم چند لینک برای دانلود اگر باز هم به مشکل برخوردید به
shahin.najafi.music@gmail.com
ایمیل بزنید فایل رو براتون می فرستیم

http://www.2shared.com/video/d119uj_u/shahin_najafi_dig.html

http://rapidshare.com/files/430416805/shahin_najafi_dig.flv

لینک یوتیوب
http://www.youtube.com/watch?v=ouKtzdJGaVc

گفت و گوی با شاهین نجفی و عوامل آلبوم سال خون(شر موزیک) در چت روم بیلوکس.با صدا و تصویر. همراه با اجرای زنده

2010-10-27T12:27:00.000-07:00

آموزش :

ابتدا به آدرس زیر رفته و مسنجر بیلوکس را دانلود کنید
http://messenger.beyluxe.com/Download.html

سپس نرم افزار را نصب و اجرا کنید و با کلیک بر روی گزینه
Click Here For a New Account
لیستی که جلوی شما می آید را پر کنید و ثبت نام کنید !
سپس با وارد کردن یوزر و پسورد خود ! لاگین کنید!

اگر تمام مراحل را درست انجام داده باشید ! مسنجر لاگین شده و بالا می آید !
در بالای مسنجر سمت چپ 2 گزینه وجود دارد
اولی گزینه اد کردن دوستان که عکس یک آدمک با یک علامت جمع است
دومین گزینه لیست روم ها که عکس سه آدمک هست !

با کلیک بر روی گزینه ای که عکس 3 آدمک روی آن است ! پنجره ای برای شما باز می شود با نام
Brows Rooms

در سمت چپ پنجره ! گزینه نهم را با نام
Asia , Posific , Oceania
انتخاب و با کلیک بر روی علامت جمع کنار گزینه ! لیست کشورها را میبینید که ایران را انتخاب کنید ! تا لیست روم های فارسی برای شما نمایش داده بشود!
سپس با انتخاب روم هواداران شاهین نجفی ! وارد روم شده و در مصاحبه شرکت کنید !

اگر مشکلی در وارد شدن به مسنجر یا ... داشتید ! میتوانید با استفاده از گزینه اد آیدی ! آیدی بیلوکس زیر را اد کنید و درخواست راهنمایی بفرمایید
ID Beyluxe : KooRoSh_UK

شمارش معکوس

2010-10-26T12:20:00.000-07:00

آلبوم سال خون در تاریخ 21 نوامبر 2010
مقارن با 30 آبان 1389
در زادروز فرانسوا-ماری آروئه (ولتر) منتشر خواهد شد

شما ممکن است بتوانید گلی را زیر پا لگدمال کنید، اما محال است بتوانید عطر آنرا در فضا محو سازید
ولتر

shahin najafi interview part 1 with VOA 2010,10,21

2010-10-21T16:38:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=cZiE97WtgUw

http://www.youtube.com/user/gijgah#p/a/u/0/TBICQP4M3Eg

مصاحبه با رادیو صدای آلمان(دویچه وله) پیرامون آلبوم سال خون

2010-10-19T08:18:00.000-07:00

دویچه‌وله: دوست داشتیم که در این برنامه، از گذشته و حال و شاید هم از آینده صحبت کنیم. ولی از حال شروع می‏کنیم و آلبومی که الان داری روی آن کار می‏کنی و قرار است به‏زودی منتشر شود. اگر اشتباه نکنم، سپتامبر سال گذشته بود که آلبوم "ایلوسیون" منتشر شد. به این ترتیب، آلبوم بعدی خیلی سریع قرار است بیرون بیاید.

شاهین نجفی: تا الان سیستم این‏جور بوده که ما سالی یک آلبوم بیرون داده‏ایم. به همین دلیل است که دارد این اتفاق می‏افتد.

قطعاتی که قرار است در این آلبوم قرار بگیرند، قطعاتی هستند که کاملاً بعد از ایلوسیون ساخته شده‏اند یا بینابین آن کارهایی هم هستند که می‏توانستند در آلبوم قبلی هم بیایند، ولی جا نبود یا به آن کنسپت نمی‏خورد؟

دقیقاً؛ ما چندتا کار داریم که مربوط به پیش از ایلوسیون هستند. اما من به شدت نسبت به آن‏ها مشکوک بودم و اطمینان نداشتم که آن‏ها را منتشر کنم یا مثلاً در ایلوسیون قرار بدهم که قرار ندادم.

این شک تو به مضمون برمی‏گشت؟ به ساختار، به موضوع…؟

به مضمون کار و به سیستمی که من تازه داشتم روی آن، در کنار کارهای دیگر، کار می‏کردم و شرایط اجتماعی خاصی که اتفاق افتاد. خود ایلیسیون هم بنا به اتفاقاتی که بعد از انتخابات افتاده بود، دچار تغییر شده بود. در نتیجه اصلاً موضوعیت نداشت که ما مثلاً کاری مانند "وای کشته ما را" که یک کار تقریباً طنز است، با مضامین مختلف در ایلیسیون بیاوریم.

سؤالی که این‏جا پیش می‏آید این است که بار خیلی مهم یک سری از ترانه‏های رپ شاید کلام باشد و این کلام است که آن‏ها را می‏کشد و احتمالاً موضوعی که به یک مقطع خیلی خاص برمی‏گردد. با توجه به این که قضیه به حدود یک‏سال و نیم پیش برمی‏گردد، آیا این خطر وجود داشت که مثلاً این ترانه‏ها تاریخ مصرف داشته باشند و دیگر آن‏طور به‏روز نباشند؟

نه؛ بحث اصلاً سر تاریخ مصرف داشتن کار نیست. چون من معتقدم هر کاری تاریخ مصرف دارد. فقط تاریخ مصرف‏ها کوتاه و بلند هستند. به نوعی می‏شود گفت که ادامه‏ی کار در ذهن مخاطب، به ذهن مخاطب بستگی دارد. من با جاوید بودن یک چیز زیاد موافق نیستم. فقط می‏شود گفت تغییر شکل پیدا می‏کند و ادامه می‏یابد. به هر ترتیب، هرکاری، از "انار انار" گرفته تا "جمعه"ی فرهاد، ادامه پیدا کرده است. حال شکل ادامه‏ی آن و نوع مخاطب‏اش متفاوت است.

به‏هرحال سه مسئله در کاری که ما داریم انجام می‏دهیم، نقش بازی می‏کرد؛ یکی موضوع است، بحث دوم کلام و دیگری خود موسیقی است. بحث کلی و کنسپتی که ما در رابطه با موسیقی ایلوسیون داشتیم، نزدیک شدن به موسیقی فاخر بود. نزدیک شدن به یک ارکسترال کوچک بود و…

همه‏ی ترانه‏هایی را که برای این آلبوم انتخاب کرده‏ای، خود تو سروده‏ای یا ترانه‏ی شخص دیگری را هم خوانده‏ای؟

ما این آلبوم را با چند پروژه شروع کردیم. یکی از این پروژه‏ها، مشارکت هنرمندان دیگر بود. عموماً رپرهایی که تا به‏حال شانس و یا موقعیت آن را نداشتند که بتوانند کارهای‏شان را پخش کنند. چون خیلی از وب‏سایت‏هایی که به‏صورت اختصاصی موسیقی هیپ‏هاپ را پخش می‏کنند، پول می‏گیرند و از این طریق منبع درآمد دارند. خیلی از هنرمندها که بااستعداد هم هستند، این موقعیت را ندارند که بتوانند کارهای‏شان را پخش کنند.

ما پروژه‏ای گذاشتیم و اعلام کردیم هرکسی که فکر می‏کند استعداد و توانایی‏اش را دارد، کارها را با ترانه و ضبط خودشان برای ما بفرستند و ما از بین آن‏ها انتخاب می‏کنیم. حدود ۴۰ کار برای ما فرستاده شد که ما در نهایت، دو تا کار را انتخاب کردیم. یک کار از یک رپر جوان است که در عرض این دو سه ماه به آلمان آمده و مستقر شده است که با هم‏دیگر مشترک کار می‏کنیم. ترانه‏ی دیگری هم از بچه‏های داخل ایران انتخاب شده که دو نفر هستند.

اسم آلبوم جدیدت چیست؟ و اگر ممکن است چندتا از آهنگ‏های آن را نام ببر و یا در موردشان توضیحی بده.

ابتدا نکته‏ای را در مورد اسم بگویم؛ همه می‏گویند با جرأت، ولی من می‏گویم بدون جرأت، چون مطمئن نیستم، اما فکر می‏کنم اولین بار است در موسیقی ایرانی که ما انتخاب اسم آلبوم را بر عهده‏ی مخاطب گذاشته‏ایم. یعنی اسم "سال خون" را مخاطب‏ها، از طریق فیس‏بوک، وبلاگ و ای‏میل انتخاب کرده‏اند.
فضای کلی کار، روی بحث طنز، اعتراض و غمی که در کارها هست می‏چرخد. کارها هم به نسبت تقسیم می‏شوند. مثلاً کاری مانند "من‏و هک نکن" در آلبوم هست که در رابطه با داستان هک شدن وب‏سایت من توسط سربازان امام زمان و ارتش سایبری است. اما مضمون آن طنز است.

کار دیگری به نام "هم‏جنس" در این آلبوم هست که در رابطه با دگرباش‏ها است. اما نه با آن نگاه کلیشه‏ای. در این کار، من مشخصاً خودم، به عنوان یک هم‏جنس‏گرا نشسته‏ام که انگار دارم برای معشوق خودم می‏خوانم. نه به آن صورت کلیشه‏ای که خارج از ماجرا بشینی و از یک قشر محروم یا تحت ستم صحبت کنی.

آهنگ‏های آلبوم جدید را چه کسی ساخته است؟

در آلبوم جدید، به‏جز کاری که بچه‏های ایران می‏فرستند و کار دیگری به اسم "برادر بر دار" که دوست و همکارم، بابک خزایی آن را ساخته و منتشر شده، بقیه‏ی کارها ساخت خودم است.

پس تجربه جدیدی برایت بوده؟

تجربه‏ی جدیدی در انتشار. یعنی اولین بار است که من دارم کارهای هیپ‏هاپ با موسیقی خودم را دارم منتشر می‏کنم.

به آلبوم ایلوسیون اشاره کرده بودی و آن شسته رفتگی و فاخر بودن قضیه. مخرج مشترک قطعات کار جدید چیست؟ این کار چه فضایی دارد؟

سه‏تا مسئله… اصولاً حسی که خود من دارم؛ یکی غم است، دیگری خشونت است. البته بهتر است بگویم پرخاش که در ارتباط تنگاتنگ معنایی با چیزی به نام اعتراض است. فکر می‏کنم این دو خصیصه‏ی اصلی کارهای من باشند. حال به نسبت در کارها، پایین و بالا می‏شوند. مسئله‏ی دیگری هم که فراموش کردم، طنز است.
در این آلبوم چندتا از کارها هستند که مشخصاً طنز دارند. پرخاش هم دارند. در بعضی از کارها باز هم به نوعی طنز خیلی غمگینی وجود دارد و غمگین‏تر هستند، اما پرخاش هم دارند. در الیسیون کم‏تر بود. ایلوسیون خیلی دپرسیو بود.

طبیعتاً توی رپ عنصر کلام خیلی قوی‏تر و بارزتر است. من سعی می‏کنم خیلی خنثی فقط مقایسه کنم و ببینیم این روند چگونه طی شده و چه تغییراتی در آلبوم جدید نسبت به آلبوم الیسیون وجود دارد. در ایلوسیون خود ارکستر در کنار کلام، نقش مهمی بازی می‏کرد. این نسبت در آلبوم جدید به‏ چه ترتیب است؟ آیا موسیقی‏ای که برای قطعات آلبوم جدید ساخته شده است، بیشتر بستر و پس‏زمینه‏ای است برای این‏که کلام بتواند خود را بهتر عرضه کند و عرض‏اندام کند؟

من معتقد هستم، جدای از کلام، عنصر به‏شدت حساسی که در هیپ‏هاپ وجود دارد، ریتم است. کاری که من با موسیقی آلبوم "سال خون" انجام داده‏ام، ریتمیک بودن حتی ملودی‏ها است. یعنی شما عجین بودن و در کنار هم بودن کلام، سرعت کلام، ریتمیک بودن کلام، خود ریتم (که چند ریتم متفاوت است و از سازهای مختلف استفاده کرده‏ام) و ملودی را حس می‏کنید. مثلاً از سازی مانند عود، شما به صورت ملودیک و ریتیمک استفاده کنید، اما ریتمی که دارد، پابه‏پای ریتم اصلی حرکت می‏کند.
در ایلوسیون این‏طور نبود. ما سر ایلوسیون خیلی بحث کرده بودیم که چه اتفاقی می‏افتد و برای من تجربه‏ای بود که مطمئناً دیگر تکرارش نمی‏کنم. به این دلیل که به من ثابت شد که اگر هیپ‏هاپ از سادگی خارج شود و بخواهد تبدیل به چیز دیگری بشود، آن موقع دیگر بحث راه رفتن کلاغ و کبک خواهد بود و نباید این اتفاق بیفتد. هیپ‏هاپ باید در همان سیستمی که هست بماند. به غیر از آن‏، می‏شود به عنوان تجربه حساب‏اش کرد، ولی من حاضر نیستم آن تجربه را تکرار کنم.

به ساز عود اشاره کردی. می‏توان با گیتار هم این فضا را به‏وجود آورد. اما آیا این به آن معناست که در آلبوم جدید، عنصر شرقی مقداری بیشتر وارد شده است؟

دقیقاً. نه فقط عود، از سازهای مشابه مانند کورا که سازی کردی است و یا سیتار و تابلا ، فقط برای به‏وجود آوردن فضایی شرقی و این‏که مشخص شود این رپ، یک رپ شرقی است، استفاده شده است.

ترانه‏ای هم به فرزاد کمانگر تقدیم شده است. قسمتی از این ترانه به زبان کردی است. طبیعتاً می‏توان حدس زد چرا. کار کاملاً فضای کردی دارد، دف در آن هست و خود آهنگ هم فضای شرقی دارد. این که خودت از شمال ایران می‏آیی، ذهن‏ات را حساس‏تر می‏کند؟ یا رغبت تو را برای استفاده از زبان‏های محلی بیشتر می‏کند؟

من اصلاً به تعبیر رپ فارسی معتقد نیستم. این یعنی نادیده گرفتن یک رپر کرد. این یعنی نادیده گرفتن یک رپر ترک. رپ فارسی، به این معنا، اصلا معنی نمی‏دهد.

خُب می‏توانیم بگوییم رپ کردی.

اگر همه جزو ایران هستند، رپ ایرانی است. من از تکیه روی یک قوم دارم می‏گویم.

این‏جا فقط برای من یک مشکل هست و آن هم این‏که رپ از کلام آن تغذیه می‏شود. یعنی اگر صرفاً فضای کار شرقی شود، هضم آن برای یک مخاطب شرقی راحت‏تر است و انگار به خانه‏ی خودش آمده است. این حس را به او القاء می‏کند. اما اگر من رپ کردی گوش بدهم، درست است که رپ ایرانی است، ولی نمی‏توانم با آن رابطه برقرار کنم. برای این‏که نمی‏دانم چه دارد می‏گوید.

نه لزوماً این‏جور نیست. من به شخصه رپ ترکی، آن ترک‏های سخت را گوش می‏دهم. یعنی آن‏چه از ته استامبول دارند می‏خوانند و لهجه‏هایی به‏شدت غلیظ دارند که آدم متوجه نمی‏شود. اما برای من مهم نیست او چه دارد می‏گوید. با این‏که می‏شود از یک نفر سؤال کرد و فهمید چه دارد می‏گوید. اما در ابتدای امر، قدرت کاری که دارد انجام می‏دهد، برای‏ام مهم است.

در همین کار "من‏و هک نکن" هم قسمتی از کار (ترجیع‏بند کار) گیلکی می‏شود. اصلاً مهم نیست من چه دارم می‏گویم، ممکن است بعضی از کلمات را بفهمند. اولاً می‏روند از یک گیلک سؤال می‏کنند، دوماً اتفاقی که با زبان افتاده و خودم می‏دانم چه‏کار کرده‏ام و کسی که اهل شعر است، می‏داند چه اتفاقی این‏جا افتاده است، آن قدرت، به مخاطب منتقل می‏شود. پیش از این، در آلبوم "ما مرد نیستیم" کاری داشتم که گیلکی بود. خیلی‏ها نمی‏فهمیدند این اصلاً چه زبانی است. فکر می‏کردند انگلیسی است. متوجه نمی‏شدند. اما با کار ارتباط برقرار می‏کردند.

مصاحبه‌گر: شهرام احدی / مهدی محسنی
تحریریه: فرید وحیدی

کاور آلبوم سال خون و تیزر ویدئویی

2010-10-15T10:27:00.000-07:00

تاریخ و ساعت مصاحبه با صدای آمریکا در برنامه ی شباهنگ

پنجشنبه 21 اکتبر یا 29 مهر
ساعت 20:30 به وقت اروپا
ساعت 22:00 به وقت تهران
مجری :بهنود مکری
موضوع:آلبوم سال خون

دوستانی که می تونن فیلم و اینجا باز کنن به این آدرس برن:
http://www.rspersian.org/news.php?readmore=814

این هم یه عکس برای دوستان وبلاگی

2010-10-10T15:17:00.000-07:00

درباره ی فروش آلبوم سال خون در ایران

2010-10-08T16:37:00.000-07:00

تمام فکر من این روزها اینه که چی کار کنیم که آلبوم به صورت ارجینال ،بهتر تو ایران پخش بشه.دانلود که آسونه و هرکسی می تونه بکنه.اما خوب می دونید آلبوم با کاور و تشکیلات یه حالی دیگه داره.همونطور که گفتم 3 تا گروه از دوستان نزدیک در شمال،کردستان و تهران، پخش و فروش آلبوم رو به عهده گرفتن.حالا من یه فکر دیگه هم به سرم زده که مث خود همین آلبوم شوک آوره.
از همین جا رسمن اعلام می کنم که کسایی که توانایی اینو دارن که آلبوم رو تو شهر هایی که هستن با کاور و عکس هاش و به صورت ارجینال تکثیر کنن،کافیه که با ما تماس بگیرن و یه شماره تلفن یا آدرس سایت یا وبلاگ معتبر در اختیارمون بزارن و فروش آلبوم و با هر تیراژی تو توان شون هست، توی همون شهری که هستن به عهده بگیرن و پولی که بدست می آرن و بر اساس وجدان کاری هر طور که صلاح می دونن خرج کنن ویه قسمتیشو هم اگه دوس دارن به یه موسسه غیر دولتی معلولین،سالمندان یا موسسه های بازپروری معتادین بدن.این یه مسئله ی کاملن وجدانیه.
فقط خواهشن با ما هماهنگ باشین و آلبوم رو به اون قیمتی که هست بفروشین و نه بیشتر . ما هم از اینجا از راههای مختلف شماره تلفن و آدرس های اینترنتی شما رو به اطلاع مردم می رسونیم .فقط کسایی که ما اعلام می کنیم برای فروش معتبر هستن.اگه این دوستان بتونن به صورت دستی توی شهر خودشون بفروشن که خوب پولِ پست و این جور چیزارو نمی دن و فک می کنم بهتره. مثلن ما الان کسایی رو می خوایم از خود تهران آبادان،مشهد،زاهدان،اصفهان،شیراز،تبریز یا حتی شهرای دیگه و کوچیکتر.
به هر ترتیب ما دنبال هر راهی هستیم که شما عزیزان توی ایران آلبوم رو به صورت
ارجینال بدست بیارید وگرنه طبق گذشته لینک های دانلود برای بچه های داخل ایران هست
کسایی هم که این ور آب و خارج از ایران هستن، به دست بریده ابوالفضل
قسم نفرین می کنم اگه دانلود کنین. نفرین منم میگیره .سیّدم از دو طرف.آلبوم و پستی می فرستیم،توی سایت های فروش هم می زاریم.بخرید و برای هر کاری هم میشه ازش استفاده کرد. به عنوان چاقو برای گوجه، خیار پوس کندن ،برای ماله کشی دیوار،زیر ناخن پاک کردن،زیر سیگاری ،شکوندن موقع عصبانیت و خیلی از کارای ابتکاری دیگه که به مغزم نمی رسه.پس دیگه سفارش نمی کنم
این بیماری گشادیسم و بزارید کنار .
برگردیم سر بحث بچه های ایران
پس اونایی که می خوان از سال خون پول دربیارن و ایشالا بزنن تو کار ساختمون سازی و فروش املاک تماس بگیرن
من 21 اکتبر یعنی این پنجشنبه که داره میاد نه ،پنجشنبه ی هفته ی بعدش با صدای آمریکا (برنامه ی شباهنگ)مصاحبه زنده دارم.هر کی خواست تا اون موقع بگه که ما شماره تلفن یا آدرس اینترنتیشو ببریم رو آنتن.
فقط خواهشن اگه این کاره نیستید ،تماس نگیرید
شما می تونید از طریق ایمیل شخصی من:
Shahin.najafi.music@googlemail.com
یا توی فیسبوک:
http://www.facebook.com/profile.php?id=100000505043192#!/profile.php?id=1463740304
http://www.facebook.com/home.php?#!/profile.php?id=100000505043192
یا از طریق همین وبلاگ و با درج ایملتون با من تماس بگیرید

فدا
ارادت
و بیش از همه شرررریم

توضیحاتی درباره ترانه ها و آلبوم سال خون

2010-10-06T02:40:00.000-07:00

سلام به همه ی اشرار عزیز
تعدادی از دوستان از گذشته تا الان می خواستن درباره ی مضمون ترانه ها کمی توضیح بدم. مثلن درباره ی آلبوم ایلوسیون هم همین مشکل بود و یا مخصوصن درباره ی "وای کشتی مارو" همه می پرسیدن منظورت کیا هستن.یه نکته رو بگم که همیشه اینطوری نیست که منظور یه شخص خاصی باشه بلکه گاهی من به یه طیف یا چند گروه مختلف اشاره می کنم. حالا من به اون ترانه هایی می پردازم که احساس می کنم بیشتر مشکلن.
توی آلبوم ایلوسیون،کاری هست به اسم حسن من. این حسن درواقع همون حسن ِ اتل متل توتوله س. اول کار هم که یه بچه این متل رو می خونه. من یه دوست شاعری تو ایران داشتم که این متل رو می خوند، اما با سبکی حماسی و دردناک . این تو ذهن من بود. جالبه بدونید که "حسن من" اولین کاریه که من نوشتم و احساس کردم که این کار راک نیست و رپه. یعنی من رپ می کردم با گیتار الکتریک و روی ریتم راک.این ترانه مربوط به پنج سال پیشه یعنی دقیقن زمانی که من از ایران خارج شدم.بعد ها طبق معمول از این ترانه بدم اومد و فراموشش کردم که با اصرار یکی از دوستان اومد توی آلبوم ایلوسیون و خوب ،مورد توجه قرار گرفت. اینجا حسن یعنی همه ی ما. هر کدوم ما یه جورایی حسنیم و البته تموم کسایی که حتی مردن و بودن و الان نیستن
حسن های فقیر،بدبخت،شاعر،بالای دار و....دیگه بیشتر از این واقعن کار خود شاعر نیست که کارشو توضیح بده. کار سارینا هم که می دونید به صورت نمادین حرفای من به خواهرزادم ساریناس که الان 16 ساله شه .ولی اون موقع که من ایران بودم ده ساله بود و من با تصویری که ازش داشتم و به این دلیل که فوق العاده دوسش دارم براش نوشتم. خوبه که بدونید من بیش از 15 بار عمو و دایی هستم و همه ی خواهرزاده ها و برادرزاده هامو دوست دارم اما خوب چون سارینا رو از بچگی با من بود یه جوره دیگه ای بود برام.الانم که دیگه برای خودش خانومی شده.ترانه ی " اینک آن انسان" که عنوان ش برگرفته از بیوگرافی خودنوشته ی فردریش نیچه است ، یک کار خوب از جهت ترانه بود برام. اما از موسیقیش راضی نبودم چون برای رپ خیلی سنگین و مبهم بود .این ترانه هم برای من تقریبن توضیح حالت های شخصی بود.
توی تراک ها ، کار "وای کشتی مارو" یکی از کارایی بود که زیاد دربارش سوال شد. این کار سه بخش داره . یه بخش به طنز کشیدن کسایی که کارهای سطحی موسیقی گوش می کنن. و البته به طنز کشیدن مولفین این نوع کارها.البته من مخالف وجود این نوع کارها نیستم چون برای به طنز کشیدن و البته گوش دادن خیلی از مردم لازمن. یه قسمت دیگه درباره ی کسایی که ادعای روشنفکری دارن و اما هنوز در معنای اون گیجن و در درون خودشون به شدت آدمهای عقب مونده و دگم هستن.یه قسمت دیگه که از دکتر و این حرفا بحث میشه تمسخر این عده و تلفیقی از اونها با گروه اوله. یعنی همین سیاسی های درپیتی که توی مراسم سیاسیشون هم باباکرم می رقصن. بحث باباکرم نیستا. مشکل اینه که اینا بعد از 30 سال زندگی توی غرب هنوز که هنوزه باید کلاه مخملی برقصن و هیچ چیز جدیدی یاد نگرفتن. جالبه که خیلیا فک می کنن ما با رقض مشکل داریم . که قبلنم گفتم. مشکل اینه که ما نمی تونیم چیز جدید یاد بگیریم. به همین دلیل خیلی از ماها هنوز بلد نیستیم با ریتم های رپ و راک چی کار کنیم و عینه اوسکولا وا میستیم و الکی کله تکون میدیم. حالا توی کنسرتای غربی جوونا خودشونو پاره می کنن. دیگه خفن تر از ریتم های رپ و راک. ؟
یه نکته ی دیگه . "دکتر" درواقع هر کسیه که ادعای دانستن داره اما خوب به قول اروپایی ها "ابله با سواده" .یعنی فقط می دونه ،اما قدرت تحلیل کردن نداره. کتابهاشو به دوش میکشه اما از خودش حرفی برای گفتن نداره. بعضیا دقیقن آخرین کتابی هستن که خوندن .
حالا بحث سال خون:آلبوم سال خون 11 تا تراک داره. 2 تا از این کارها(وای کشته مارو و برادر بر دار) رو قبلن شنیدین. اما این بار با میکس و مستر درست و حسابی و با یه تغییرات کوچک می شنوین. یه کار دیگه که اسمش"دکتر" است قبلن یک بار توی برنامه ی کوک بی بی سی اجرا کردم . اما نصفه شنیدین و قسمتای باحالشو نشنیدین.موسیقی کار هم کلن یه چیز دیگش با یه تنظیم روبراه و خفن.
یه کاری هست درباره ماجرای هک شدن وبسایت من توسط ارتش سایبری که گفتن به فرمان عظما انجام شده. یه حال درست و حسابی به این دوستان دادم و البته به عظمای عزیز.این کار گیلکی-فارسیه
یه کار دیگه هست که با زبانی تقریبن نزدیک به زبان "زندگی سگی ما" به گذشته ی زندگی من و تصاویر به جای مونده توی ذهنم می پردازه.ترانه ی راحتی نیست و فکر می کنم بعدن مجبورم بیشتر دربارش توضیح بدم.یه کار هس که فارسی- کردیه. نوید یه جوون کرد و با استعداد که الان عضو رسمیه شر موزیکه و با من همخونی کرده. این کار جواب به کسایی که دیگه چیزی برای گفتن ندارن و میگن که چرا رفتی اونور و اگه می تونی بیا اینجا بخون و...این دوستان هنوز نفهمیدن که رفتن و نخوندن بده نه اینکه بری و عمرتو بزاری برای مردمت که می خوان 2 کلام حرف دل بشنون. خوب اگه ما هم مث بقیه دنبال یه داستان دیگه بودیم که چن نفر می موند که حرف بزنه.این بحثم قدیمیه و تو شعر حرفا رو زدم. یه کار هس که درباره ی " نداری" و فقر و بی پولیه که از جهت بعضیا این حرفا توی اروپا چرته. اما باید بگم که حقیقته.حقیقته. حالا می شنوین. این کار روی استیل راک نوشته شده اما ترانه رپه.یه کار دیگه هس که فکر کنم جوونای توی ایران باهاش خیلی حال می کنن. یه کار طنز و انتقادی به اسم پارتی سیاسی.چیزی نمیگم تا بشنوین .سبکش رپ هاوسه. فقط پیشنهاد می کنم پیش از شنیدن این کار سریال دایی جان ناپلئون رو یه دور ببینید.یه کار دیگه هست که عاشقانس اما نه عشق میون یه دختر و پسر. بلکه عشق میون دو تا پسر. این کار از زبان یه همجنسگرا نوشته شده .
کار دیگه ،کاری رپ-پاپه که با دو نفر از بچه های ایران(میلاد مفرد و امیر عظیمی) خونده شده و یه کار احساسیه.قسم.
ترانه ای هست به اسم سال خون که مشخصن درباره ی مسائل انتخابات و اتفاقات بعد از اونه که همه چیز روشن توش گفته شده
تمامی آهنگ ها به جز 3 تا کار ،از کارهای خودمه . 2 تا آهنگ(پارتی سیاسی و برادر بر دار) از دوست خوب و هنرمندم بابک خزایی هست ویک کارم که بچه های ایران (میلاد مفرد و امیر عظیمی) ساختن و با میکس دوستی به نام فرعون.تنظیم کارها هم از بابک عزیز ه و میکس و مسترینگ کارها هم توی یکی از استدیو های خوب و مجهز شهر کلن با مدیرییت مجید کاظمی انجام شده. مجید خودش از اعضای جدید آنتی کاریزماس و خودش به تنهایی 3،4 تا ساز می زنه و آهنگسازی می کنه و ترانه هم می نویسه.ضبط کارها هم توی استودیو "این لاین" شهر دووسلدورف انجام شده
شهریار احدی رفیق همیشگیم تمامی کارهای ویدئویی و کاور و عکس آلبوم رو انجام میده. پانیس هم با صدای زیباش منو در کارها همراهی کرده.ما بنا بر تجربیات گذشته و طبق سیستم غربی روی فیلم هاشون، تصمیم گرفتیم که شنیدن این آلبوم رو به جوونای زیر پانزده سال پیشنهاد نکنیم .به این ترتیب دیگه ما مسئول این نیستیم که کسی انتقاد کنه که چرا حرفا رک و بی پرده اس. لطفن جلوی خونواده و بابا مامانتون (اگه سنتی هستن و باهاشون راحت نیستین ) گوش نکنین. این همه خواننده ی پاپ هست که ترانه های دوست دارم و خدا و پیغمبرو ... دارن. یه 100 گرم تخمه بگیرین و بشینین دور هم گوش کنین. کار ما مال این فضا ها نیس.این آلبوم برای اولین بار توسط خود "شر میوزیک" منتشر میشه و امیدواریم که کار اثرگذار و قوی منتشر بشه.ما از همه ی امکانات مادی و انسانی خودمون استفاده کردیم تا موسیقی مستقل ایرانی بتونه سرپا و زنده باشه.روزیکه کارهای اولمون منتشر میشد هیچکی فکر نمی کرد که این کارها اینطور بتونه نظر مردم رو جلب کنه.
دیگه فقط و فقط می مونه نظر خود مردم. من هیچوقت از کارهام دفاع نمی کنم و نکردم .چرا که معتقدم پس از زایش کارها ،اونا متعلق به من نیستن.هیچ کاری بدون عیب و نقص نیست و همیشه میشه گفت که میشد بهتر باشه.ما هم به این امید داریم کار می کنیم که دو فردای دیگه جوونای بعدی با افتخار بگن که چی توی موبایل هاشون دارن و سرشونو بالا بگیرن که چه ترانه هایی گوش میدن و بیشنن و خودشون کارها رو تحلیل کنن و حرف بزنن. یقینن ترانه های ما برای وقت گذرونی وخوش باشی لحظه ای نیست. همونطور که گفتم باید مستانه بچرخین و ضجه بزنین .شمارش معکوس.ما شررررریم چرا که دیگه از خیر خسته شدیم و بهش باور نداریم.
از طلا گشتن پشیمان گشته ایم
مرحمت فرموده مارا مس کنید
یه نکته یادم رفت درباره ی خرید آلبوم در ایران
ما داریم روی 3 منطقه کار می کنیم
شمال ایران
تهران
و کردستان
اگه همه چی ردیف بشه آلبوم رو از راه هایی که معرفی می کنیم می تونید به دست بیارید
شرررریم

سال خون

2010-10-04T15:49:00.000-07:00

کار آخرین آهنگ آلبوم " سال خون" هم تموم شد.بزودی یه ویدئوی کوتاه درباره ی آلبوم منتشر می کنیم
سعی می کنیم راه هایی برای بدست آوردن آلبوم به صورت ارجینال در ایران پیدا کنیم.
از الان آبان ماه1389
و نوامبر2010 رو به خاطر بسپارید
شررریم

چند تا عکس از مراحل ضبط آلبوم سال خون.کاری از شهریار احدی

2010-09-28T16:55:00.000-07:00

کار میکس و مستر آلبوم سال خون تا هفته ی دیگه تمومه. فقط می مونه کارهای حاشیه ای. شررررریم

درباره ی رقص و شرارت ما

2010-09-25T08:01:00.000-07:00

وقتی کمرا می چرخید با شیش و هشتِ پاپ
چرخوندیم همه رو با ریتم هیپ هاپ
می چرخیدن و چشاشون پر اشک می شد
رپ درد و من آوردم پس شک نکن
آقای نجفی من یکی از هوادارانتان هستم و تا چند وقت پیش به این کارم افتخار می کردم تا این که برنامه ی شما در صدای امریکا(برنامه ی نوروزیت) را دیدم و واقعن متاثر شدم.این شما نبودید که می گفتید "رپ ما رپ تلویزیون تپش نیست"؟؟؟یادتان باشد محض اطلاع می گویم که رپ شما رپ رقص نیست که چند تا...در حین خواندن شما برقصند.
این ایمیل کوتاهی ست که مشابه اش را چند بار پس از اجرای برنامه در برنامه نوروزیت در عید پارسال دریافت کردم و سکوت کردم .اما گویا لازم بود و هست که مطلبی را با شما در میان بگذارم تا کمی مسئله روشن شود.
من می توانم حدس بزنم که محل نزاع بر سر چند مطلب اساسی است.اینکه رقص و رقصیدن فی نفسه کاری ست شنیع و ارزان و نمی توان آن را به عنوان هنر پذیرفت ویا اینکه تنها نوعی از رقص و یا انواعی از آن در ذهن ما مباح است و باید آنها را تفکیک کرد ودیگر اینکه در کل کسی چون من در مقامی ست که نه باید برقصد و نه برقصاند!
رقص چیست؟اگر موسیقی و توازن صوت را امری تعریف ناپذیر بدانیم طبیعتن رقص ، که نمود فیزیکی موسیقی ست را نیز باید در حوزه ی امور غیر قابل تعریف بشناسیم .اموری که باید آنها را همانگونه آفریده می شوند پذیرفت وچیستی آنها را در حدود پتانسیل کیفی آنها تاویل کرد.ماجرای موسیقی و رقص همچون مثال مرغ و تخم مرغ است .این دو هنر ماقبل تاریخی انسان و حیوان چنان دریکدیگر درهم آمیخته اند که واکاوی تقدم آنها بر یکدیگر غیر قابل شناسایی ست.پس لزومن می توان نتیجه گرفت هیچ نوعی از موسیقی وجود ندارد که همراه با رقص نباشد و هیچ رقصی بدون موسیقی (نه لزومن سازنوازی) نیز عملی نخواهد بود.غربی ها که پس از رنسانس رقص را به صورت آکادمیک دنبال کردند و به موازات تجربه کردن در موسیقی، در رقص نیز امکان های مختلف را آزمودند و حتی برای بارور کردن رقص های محلی خویش دست به شناسایی و بررسی سیستماتیک رقص های ملل مختلف زدند،توانستند آن را به عنوان امری بدیهی و قسمتی مهم از هنر معرفی کنند . با این حال در همین آمریکای جهانخوار!وقتی در دهه ی پنجاه الویس پریسلی، باسن می جنباند و با گیتارش حرکاتی موزون انجام می داد ،رگ گردن محافظه کاران و خانواده های اخلاق دوست و غیرتی متورم می شد و جامعه و فرزندان خویش را در خطر بی عفتی و بی بند و باری می دیدند. اما دیری نپایید تا با انفجار هیپی گری و سپس پانک ها و همه گیر شدن موسیقی راک و سپس رپ،رقص بیش از پیش -و نه در حد و اندازه ی سنن اشرافی و اتوکشیده-،خود را بر جوامع مدرن تحمیل کرد.با همین مقدمه ی کوتاه می توان حدس زد که چرا غربی ها رقص را می فهند و می شناسند.اما چرا فقط غربی ها؟مگر شرقی ها از چین و هند و ژاپن گرفته تا اعراب و آفریقایی ها رقص را نمی شناسند؟مگر اعراب و به پیروی از آنها ترکها با افتخار"رقص شکم" خویش را جهانی نکرده اند ؟مگر نه اینکه آفریقایی ها در بزرگترین فستیوال ها و نمایش ها در جهان می رقصند و غربی ها با شوق فراوان آنها را تحسین می کنند؟مگر نه اینکه موسیقی رپ بیشترین نشانه های هنری خویش را از رقص ها،آوا های بومی آفریقایی به ارث برده است؟رپ ،"روولوشین آفریکن پیپل" دقیقن انقلابی بود که با پشتوانه ی قوی موسیقییایی از بلوز، احساسات نژادپرستانه ی امریکاییان محافظه کار را را تحت تاثیر قرار دادومغلوب کرد و به قسمتی از فرهنگ هنری آمریکا و جهان تبدیل شد.پس از همینجا گربه را دم حجله قطعه قطعه کنیم که موسیقی رپ بدون رقص همچون "ماماندوز بدون کش" است.هیپ هاپ یک" خرده فرهنگ" با تاریخ و نشانه ها و شناسه های مشخص است و رقص یکی از قویترین ارکان آن است.
اما ما که با یک اروپایی یا آمریکایی حرف نمی زنیم. ما با مردمی طرف هستیم که تا چشمش را باز کرده است از رقص، ،"باباکرم" را فهمید و تا به خود آمد و مدرن ! شد، موسیقی را پای حوضی با هندوانه های شناور شنید و زمانی که فرصتی کوتاه به دست آورد تا کمی بوگی بوگی برقصد و بلوز ، جز ،راک اندرول و راک-پاپ های دهه ی شصتی را کاور و در کوچینی اجرا کند ،انقلاب شد.پیش از آن نیز قاطبه ی مردمِ سنت و دین زده ی ایران نظر خوشی نسبت به رقص و موسیقی نداشتند و با روی کار آمدن سیستم سیاسی جدید، از ریشه، فاتحه ی رقص و موسیقی (جز آنچه که به زعم متولیان، حرام نبود) خواند شد ولی رقص نابود شد و به خانه ها و جمع های شبه قاجاری پناه برد."حمومک مورچه داره"خوان های ایرانی همانقدر اسطوره شدند وآنکه نمی رقصید و نمی رقصاند و" ترانوحه" می خواند نیز اسطوره. رقصی که می توانست با کشف و رشد و شناسایی نوع محلی اش یقینن حرف های بسیاری برای جهان هنر داشته باشد ،چرا که ما خاک بر سرتر از اعراب و هندی ها و چینی ها نبودیم و آنقدر پتانسیل در رقص های محلی ما (حداقل)وجود داشت تا سری در میان سرها داشته باشیم.رقص هایی که به طبیعی ترین و زیباترین شکل ممکن تمامی احساسات و عواطف مردمی روستایی را با خود حمل می کرد.کافی ست کسی کسی جنبه های اروتیکی موسیقی گیلان یا آذربایجان را بررسی کند تا به گوشه ای از آزادی رقص ایرانی پی ببرد.این است آن دردی که تبدیل به حرکاتی "رعشانی" در زوایای ماهیچه های کسی چون" شاهرخ مشکین قلم" می شود و او را می رقصاند. می رقصد و می داند که چه دردی ست رقصیدن برای جماعتی که در دل به رقص می خندند و ادعای روشنفکری شان گوش فلک را کر کرده است .از بام فتادگانی که اعتراض را همچون ناله زدن و روشنفکر بودن را با استخوان قورت دادن اشتباه گرفته اند ودین شان از یقه شان بیرون زده است وسکولارند و کلاسیک گوش می کنند و شاملو قرقره می کنند و شاید کاپیتال را هم خوانده اند و سبیل چخماقی می گذارند تا بزرگتر به نظر برسند و کوچک اند،عجیب کوچک تا جایی که کودکی بی پروای من در برابرشان شلوارش را پایین می کشد و می ریند .از همان هایی حرف می زنم که برای کشته های 67 عزاداری می کنند و بعد می نویسند که موسیقی رپ سرشان را درد می آورد واز سویی دیگر پروفسوری همچون "حمید دباشی" با کوله باری از دانستگی، با رپ سر می جنباند و موسیقی مدرن را سر می کشد.چرا که از نسل ماست و می داند و می فهمد تاریخ و روند حرکت جامعه ای چون جامعه ی ایران را.
اما شاید مطلب این است که اصولن کسی چون من نباید کاری کند که دیگران برقصند و اگرهم قرار بر رقصیدن باشد باید طوری برقصند که فسیل ها را خوش بیاید.نه عزیزان اتفاقن ما می رقصیم و "شرگونه" می رقصیم . با فسق و جور .به طبیعی ترین شکل انسانی-حیوانی خویش.غمگینانه بر طبل می کوبیم و "دیونیسوس وار" به صورت جهان تف می اندازیم وشرارت ما نجابت ماست و تمامی سنن وآداب و عادات فسیلی گذشتگان را بر سرشان بالا می آوریم.ما می رقصیم ،اما به سبک خود می رقصیم و این است که هیچ گاه شبیه کسی نبودیم و نیستیم و قرار نیست کز کنیم و ماتم بگیریم.غم ما غمی خشمگین و عاصی است و کسانی که توان درک این سهمگینی را ندارند را به پرهیز از آن نصیحت می کنیم.این را می گویم تا با انتشار آلبوم"سال خون" شوکه نشوند کسانی که آدرس را اشتباه آمده اند.این آلبوم تمام آن غم،خشم و تلخندی ست که در سال گذشته از من ریخته شده است. این آلبوم بیرون نمی آید که آمده باشد.این آلبوم قرار است خیس کند!اتفاقن رپ ما رپی نیست که با آن حال کنی و برقصی .باید ضجه بزنی و برقصی.اما مارا چه کار با اخته های فکری. به ما چه دخلی دارد که مخاطب با چه حالی کارها را می گوشد یا می نوشد.مگر جز این است که ما بارها گفته ایم که ما زیاد نیستیم .هرآنکس که نمی داند مسئول نادانستگی خویش است و بر ما حرجی نیست که گوش های دیگران را تمیز کنیم.تنها کسانی که منتخب هستند می دانند که ما چه می گوییم و چه می خواهیم.اینگونه است که ما با دوستانمان بیشتر از آنکه حرف بزنیم ،حس می کنیم."شاعر تمام شده " مهدی موسوی نازنین را "فاطمه اختصاری" بی واسطه و بی توضیح می فهمد،همانگونه که زهر های ام در " وای کشتی مارو" را می خندد و درد می کشد.یک بار هم نمی پرسد که منظورت چیست. چون می داند و با این کارها تنها دانستگی خویش را دوره می کند.قرار بر این نیست که ما خود را برای گذشته تکرار کنیم و البته ناگزیریم برای تجربه کردن قیمتی را نیز پرداخت کنیم. اینگونه است که وقتی "سال خون" را گوش می کنم،نمی دانم بخندم یا گریه کنم.نمی دانم باید برقصم یا سرم را به دیوار بکوبم.
شاهین نجفی
ماشررریم

هدیه مهدی موسوی برای روز تولد غمگینم

2010-09-08T16:58:00.000-07:00

تا به امروز کسی اینچنین با کلام اش بر سرم آوار نشد.این یک تعارف نیست .شاعر کسی ست که از کم اهمیت ترین اشیای اطراف خویش برای بیان آنچه به قول او "دردهایی ست که خلاصه ی تاریخ است" نمی گذرد.حالا مهدی موسوی روز غمگین تولد مرا بهانه ای کرده است برای یکی از زیباترین آثارش و چه خوب از کم اهمیت ترین ماجرا یعنی به وجود آمدن کسی چون من سود جست و نمک بر زخمی پاشید که برای تسکین اش آنقدر باید در کتاب و فیلم و موسیقی غرق شد تا با نشئه ی آنها شاید آرامشی نصیب شود.در برابر کلام او چیزی نمی گویم و از دور در برابر ش سر تعظیم فرود می آورم که تنها هنر است که در برابر هنر تعظیم می کند.اولین تمی که احساسم به من فرمان داد را با سرعت اجرا کردم و موسیقی متن این شد که شد.
.برای خودش در پیامی خصوصی نوشتم که:قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

پشت پلاک نوزدهم هستی
از خانه های کوچک شهریور
نزدیک می شود شبح پاییز
گنجشک پر، کلاغ ولی پرپر
گیتار می زنی وسط هق هق
انگار در مراسم تدفین ات
از شمع های گریه کنان در باد
از جشن بی تولد غمگین ات
این شعر را برای تو می میرد
مردی که روزهای بدی دارد
از ابتدای قصه ی ما بد بود
این قصه انتهای بدی دارد
این روزهای خستگی و تردید
این روزها که مُردنمان عادی ست
دلخسته از بهشت و جهنم ها
تنها بهشت گمشده آزادی ست
تلخم ببخش مثل خودم تلخم
این قهوه خواب سوخته ای دارد
می خواندت به لهجه ی اشک و خون
گرچه لبان دوخته ای دارد
سی سال و سال و سال ورق خوردی
هر روز روز و صفحه ی آخر بود
گفتند شب تمام شده دیدی
بد رفته بود و نوبت بدتر بود
غم هایمان خلاصه ی تاریخ است
لبخند ها و شادی مان زوری
ای کاش شانه های غمت بودم
لعنت به مرز و فاصله و دوری
پر می زنند جوجه کلاغان ام
که می وزد به بغض مترسک باد
ای سالگرد مردن تدریجی
سی سالگیت بر تو مبارک باد
شاعر :مهدی موسوی
موسیقی متن: شاهین نجفی

لینک یوتیوب:http://www.youtube.com/watch?v=ioj06jDc5qI

در آستانه ی سی سالگی

2010-09-06T17:25:00.001-07:00

چرا کم می نویسم؟این پیش فرض همیشه در ذهن من بوده است که مردم بیشتر دوست دارند که بشنوند تا اینکه بخوانند.شاید هر چه بدبختی گریبانگیر ماست زیر سر همین نخواندن باشد.نخواندن ما مردم همه چیز دان .پائولو کوییلو تعبیر زیبایی درباره معتاد ها دارد. می گوید که یک معتاد به حدی از توهم در توانستن می رسد که دیگر نیازی به عمل کردن نمی بیند چون می داند که می تواند.شاید ما هم دچار همین توهم دانستن و توانستن باشیم و دیگر قدمی بیش و پیش برداشتن را ضروری نمی بینیم.بگذار بگذرد.
آنا.هر آنچه نوشتم را فراموش کن.هرآنچه که تجربه کردم را به چیزی نگیر.جهان غمگین تر از آنی ست که انتظارش را داری پس به آن بخند.و من خندیدم و باور کردی که شادم مثلن و نبودم.از چند سالگی بود که روزهایم را می نوشتم.وقتی بیگانگی کرختی را روی پوست بدن ات حس می کنی .آنقدر نزدیک، شبیه نفس زدن تو که گونه هایم را خیس می کرد و خیس ام آنا.ابلهانه ترین شاعرانه ها را زیر باران نشخوار کردم و چشم هایم را بستم و نفس ام را حبس کردم تا رویای نوعی دیگر از بودن را تجربه کنم و بیهوده بود.دوباره می گویی بیهوده بود .نه از احساسات شاعرانه ی خیس و آبکی خبری است و نه نعره های فیلسوفانه ی توهم زدگانی که می خواستند دنیا را در زیرزمین خانه ای اجاره ای تغییر بدهند.نه تو بودی و نه هیچکس دیگر.تنها طغای بود که در چشمان طبیعی اش زل می زدم و در خلوتم میگفتم:طغای تو چرا همیشه غمگینی؟مگر بزرگترین غم تو غم نان ات نیست ،آب و غذا و لانه ات مرتب است و مثلن صاحبی داری که تو را می فهمد،چرا که به دنیای تو نزدیک تر است تا به دنیای آدمیزاد.طغای دُمش را آرام تکان داد و یکی از سیگارهای مرا برداشت و روشن کرد.فندک را زیر سیگار گرفتم.تو و شما طبیعی نیستید یعنی از آنچه دگردیسی ناتور برای تان درهم پیچیده بود فراتر رفتید ،در واقع فرار کردید .عجب زوزه های بکری داشت این مرد.
آنا بلند شد و ضبط را خاموش کرد . دیگر صدای مرا گوش نمی دهی.باید از تو و صدایت فرار کنم .نگفتی ولی می دانستم. مجبور بودی و دلایلش را خودت می دانستی و من که علت العلل بودم.چه دنیای بکر و کوچکی داشتیم.من شبیه ترومن هر روز صبح بلند می شدم و ترا می بوسیدم و هر روز دوباره ی روزهای پیشین بود در یک نادانستگی معصومانه.که جهان را اندازه وسعت آغوش مان می پنداشتیم و هیچ بنی بشری از مجازی ترین دنیاها ما را فیلتر نمی کرد ،ما را هک نمی کردو دستان غیبی آدم هایی که نمی شناسیم پرده ی بودن مان را نمی درید . عجب دنیای کوچک و بکری بود آنا.کودکان بازیگوشی بودیم که شوخی و جدی بازی هایمان آنقدر جدی شد که نفس بازی را از یاد بردیم و دیگر حتی برد و باخت معیار ی برای پایان نبود.ما وجودمان در بازی معنادار شد و باورش کردیم.تو ولی نمی خواهی به عقب برگردی.می خواهی؟نه روی چمن های گذشته راه نمی روم و نمی خواهم فقط گاهی آنها را نشخوار می کنم تا طعم امروز را بهتر بفهمم.همین.
هیچ گاه از تولد هیچ فرزندی و از مرگ هیچ انسانی شاد نشدم.فاصله ی میان تولد و مرگ آنقدر باریک است که برای هر دو آنها می توانی در آنِ واحد اشک بریزی.پس تو چرا از مرگ دشمن ات شاد می شوی؟یا من خیلی از مرحله پرتم یا تو آنقدر از معنای انسان پرت شده ای که زندگی را با هر قیمتی می طلبی.برای همین از اعدام و سنگسار و قصاص بیزارم .هرآنچه که در آن نفرت باشد انسان را از آنچه هست بیمار تر می کند و تو با دست خودت ویروس های نفرت را به بدن ات تزریق می کنی.ما را به حال خود بگذار تا با نفرتمان خویشتن زخمی خویش را التیام بخشیم. چرا که معنی وجودمان در نفرت معنادار شده است و نفرت ها ی کوچک زندگی را آنچنان فربه کرده ایم که امروز ناگزیر از زیستی انگل گونه ایم.چسبیده به نفرت و درآغوشش .چرا که همچون دیواری ستبر ما را در پناه خویش می گیرد.تو هم نفرت می ورزی.گاهی برای فراموش کردن و گاهی برای به یاد آوردن.خداوند من پستان های کوچک خویش را به من هدیه داده بود . خداوند من مهبل سرخفام خویش را به من هدیه داده بود و سوراخی در تحتانی ترین زوایای پیکره ی باریک و ظریف اش.چطور نفرت نمی ورزی ؟گفت بنشین و مثل یک مرد....مثل یک مرد؟!!!...مثل هر چیزی که خودت فکر می کنی هستی ،برایم بگو که ...من حسرت این را داشتم که شب وقتی به خانه بر می گردم چیزی به نام پدر گوشم را بکشدو بگوید :تا این وقت شب کجا بودی.من زیاد "پدر پدر " می کنم.مهم نیست من با همین "پدر پدر" کردن های تو این را کشف کرده ام. این خودش ثابت می کند مهم ترین اختراع بشر چیزی نیست جز خدا. یعنی برساختن یک هیچ از هیچ. انسان هیچگاه دوباره چنین اختراعی نکرد.پدر هم برای من یک هیچ کوچک بود که از هیچی از تو برساختم اش.باورت می شود 24 ساله شده ام.19 شهریور بود.12 روز بعد ،جنگ شد.بعد ها تاریخ می نویسد که از نشانه های مبعوث شدن من شروع جنگ بود و با زاییده شدن من شکم یک زن دریده شد و خون از آن فواره زد روی صورت کودکی که تا 4 سالگی پستان مادرش را می مکید و شعر می گفت.توازن منفی نیروها یعنی در" حسرت فوت کردن شمع کیک تولد" بیست ساله شوی و کیک ات شمع نداشته باشد وبعدها ابلهانه ترین مراسم زندگی ات یادآوری روز ولادت ات باشد.پدر نداشتن مهم نبود اما بیست ساله بعد،حتی بیست شمع کوچک نداشته باشی...ولی کیک هم نداشتی...آن هم مهم نبود ولی شمع مهم بود .حالا چقدر خانه ام شمع دارد و نمی سوزانم شان.چقدر نمی سوزانم شان.دیگر به من تبریک نگو. مرا ابله فرض نکن.بگذاربهانه هایم آنقدر بزرگ و دست نیافتنی باشند که از دست نیافتن ها دچار رعشه هایی لذت بخش و شهوانی بشوم .اما من چه؟مرا که بدست آوردی؟آنچه که از دست رفته است(از دست می رود)،پس هیچگاه به دست نیامده است.محال است آزادی را از مردمی بگیری که آن را به دست آورده اند.آنها گمان می کردند که آزادند.خوابیدی آنا؟چرا هروقت من از آزادی حرف می زنم تو می خوابی؟بگذار بگذرد

قبادی را فراموش کن.نوشته ای کوتاه درباره ی فیلم کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد"در مجله ی پالاپال

2010-08-30T16:19:00.000-07:00

این بی انصافی ست که در نگاه نخست ،معنا را فدای شکل - آن هم در تکثری ناهمگون(به تعبیر اندیشمندان مطالعات فرهنگی)-کنیم.آنجا که معنا، نمای نهایی اثر را در بر می گیرد و به تعبیر" رولان بارت" توازن حضور ایفل در پاریس بر هم می خورد و جزییت قطعی و ساختار ساختمانی آن در برابر دید تماشاگر به حضوری منفعل و دست چندم تبدیل می شود. یقینن در سینما این امر نمی تواند علی السویه باشد چرا که پس از سینمای صامت و به بازی گرفتن صدا ،دیگر تصورِ تصویر بدون صوت اگر چه نه ناممکن که بسی ناپسند می آید.با این حال صوت در مقام دیالوگ و صوت در معنای موسیقییایی ،جدای از تعاریف فنی متفاوت،کارکرد معنایی و ساختاری دیگرگونه از یکدیگر دارند.از این روی حضور موسیقی در سینما نه فقط در مقام یک بستر سمعی، بلکه به عنوان یکی از ارکان ساختاری کار، چیزی بیش از یک" مهم" است.موسیقی در "کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد" نه به عنوان یک امر ثانوی و نه حتی یک"مهم" که به صورت یک امر ذاتی حضور دارد.درواقع تصویر تقدمی بر آنچه که موسیقی این اثر می دانیم ندارد.اما با این حال ما با یک فیلم موزیکال روبرو نمی شویم.با این توضیح این پرسش می تواند طبیعی باشد که آیا قبادی با بکار گیری حجم وسیعی از برش های سریع واستنادی بر مبنای یک روایت ساده ولی قابل تاویل، کاری سینمایی انجام داد یا مخاطب را با کولاژی از تصویر ، متن و موسیقی رها کرد تا خمیر اصلی کار در ذهن مخاطبِ ناشناخته پخته شود؟در واقع آیا ما تنها با یک کلییت تعریف شده روبرو شدیم یا یک متکثر پیچ و مهره دار؟
من فکر می کنم که قبادی یک سینماگر تیز هوش است و البته آنقدر تیزهوش که حتی در جهت چفت شدن چند مترادف و از بیمِ نادیده گرفته شدن جزء، ساختار کلی را جراحی کند ومسئولیت توجیح امر را از سر خویش به مثابه ی دانای کل و کسی که گرداننده ی کار است خارج و همه ی عوامل را حتی گاهن جبرن به بازی بگیرد.از همین روی از ابتدا با حضور مبهم خود ، بر خلاف هیچکاک ،نیست که باشد ،بلکه می اید که رفتن خویش را اعلام کند. از آن پس با ذهن نادانستگی باید تخیل کنیم که این مجموعه ی تصویری- صوتی قرار نیست شکل های کلیشه ای و پیرنگ های دم دستی سینمای فارسی را دنبال کندو در ادامه می بینیم که کار از حد یک اثر خبری می گذرد. پس گرداننده ی کار یا همان کارگردان را فراموش می کنیم و این دیگر تخیل نمی خواهد، زیرا اتفاق می افتد.از ابتدا تکلیف مشخص است. بازیگران نباید بازی کنند .پس آیا این یک مستند است؟آری و نه.قدرت دکوپاژ آنچنان به یاری مجموعه می شتابد که مرز میان داستان از نگاه سنتی و روایت یک امر واقع،درهم تنیده می شود و هرکس در نقش جزیی خویش ،کاراکتر یک طیف کلی را به تصویر می کشد. گاه نابینایانی را می بینیم که بی هدف به ناکجااباد سفر می کنند و قرار است در مسخی کافکایی ماهیت سگی تحمیل شده ی خویش ، که به قول نادر "2 ملیون هم نمی ارزد" وبه شدت هم طنز-دردآلود است را فراموش کنند.گاو هایی را می بینیم که توان شنیدن چیزی جز آن که دیده و شنیده اند را ندارند و ضعف می کنند. مولفانی که در راه و به امید پرواری شدن گاوانی اینچنینی به هپاتیت هم مبتلا می شوند و نادر می خندد،چرا که قرار است به زودی تمام دردهای خویش را بالا بیاورد و به تهوعی جنون آمیز برسد.نا امیدی و دلهره ی "نشدن" در تمام زوایای کسانی که در کار"شدن" هستند وجود دارد ،اما آنقدر که دلیلی برای نترسیدن نیست ،دیگر مرزی نیز نمانده است تا ترس، توجیحی برای ماندن باشد.قبادی البته با زیرکی هرچه تمام تر سطح فکری،رفتاری و فرهنگی طیف های عامل را نیز به تصویر- و گاهن با ابزاری کردن خودشان -به سخره کشیده است.از همین روی به راحتی می توان از مشت های معرفی شده خروار غایب را حدس زد.او اجازه می دهد تا مولفه های کل دارای تشخص باشند و گاهن خطر ژورنالیستی بودن را به جان می خرد اما به آن تن در نمی دهد.اگر عدم حضور سکانس های آن چنانی و هالیوودی را به شرایط خاص ساخت فیلم ببخشاییم،با جرات می توان از برش های به جا و عمومن تعلیقی کار(همچون صحنه ی ربوده شدن سگ ِ نگار توسط اشخاص ناشناس !)تقدیر کرد.آنچه که این مجموعه را دوست داشتنی می نمایاند،نه بازی چشمگیر بازیگران که "خود بودن" و"طبیعی بودن" کاراکتر ها ست.یقینن در فرصت و مجالی مناسب اهل فن می توانند به بسیاری دیگر از جنبه ها و نشانه های این اثر(همچون کارکرد طنز و ایجاد یک پارادوکس طبیعی با جدیت شرایطی سخت) بپردازند. اما گمام می کنم این کوتاه نظر کلی من درباره (کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد) را بیان کرده باشد.
شاهین نجفی
لینک مجله:
http://palapal.net/magazine/46-two/80-palapal-two.html

ویدئوی "شاعر تمام شده" کاری از گروه "اثر انگشت"

2010-08-24T15:52:00.000-07:00

سال خون .اسم آلبوم جدید رپ

2010-08-05T06:22:00.000-07:00

در نظرسنجی نهایی در فیسبوک "سال خون" به عنوان اسم آلبوم انتخاب شد
ما شرررریم
http://www.facebook.com/pages/Shahin-najafi/50043108173

مرحله ی دوم نظر سنجی درباره ی اسم آلبوم جدید رپ (در فیسبوک)

2010-08-03T15:43:00.000-07:00

دوستان سلام
در طول و عرض 2 روز بیش از صد اسم و اصطلاح و ترکیب های مختلف برای ما ارسال شده است.بعضی از عنوان ها را من به یک ترکیب جدید تبدیل کرده ام تا ازصورت یک اسم عام بیرون بیاید..تعدادی از این اسامی تکراری بودند.تعدادی در حد فیلم فارسی های کمدی مرسوم در ایران هستند .بعضیها خیلی لطیفند و بعضیها به قول گیلکها خاریجکی(خیلی خارجی) هستند.بعضیها به شعار شباهت دارند.تعدادی خیلی عمومی هستند و چیز جدیدی نیستند.ولی این نفس یک رای گیری ست و هر کس با هر پیشنهادی جلو می اید و جالب هم است.تا اینجا از همه عزیزانی که نظرشان را گفتند تشکر می کنم. به هر ترتیب مجبوریم در نهایت تنها تعدادی از این عناوین را انتخاب کنیم.برای اینکه سر درگم نشویم ونظرات پراکنده نباشند از این پس فقط در صفحه فان پیج در فیسبوک کار را ادامه می دهیم.از میان 28 عنوانی که آنجا درج شده ،یکی را انتخاب کنید و تنها شماره ی مربوط به ان را در کامنت خود درج کنید. پیشنهاد می کنم که کامنتهای دیگر را نگاه نکنید تا ناخودآگاه تحت تاثیر رای دیگران قرار نگیرید.من فکر می کنم که در موسیقی ایرانی این اولین بار است که اسم یک آلبوم را نهایتن مخاطبان آن انتخاب می کنند.این شراکت کاری یقینن شروع حرکتی جدید در موسیقی ایرانی خواهد بود.ما 2 روز به رای گیری ادامه می دهیم و در نهایت عنوان هایی که بیشترین رای را آورده باشند به مرحله بعدی می روند. انتخاب شدن اسم آلبوم بخشی بزرگی از مشغله ی ذهنی مرا برطرف می کند. دقت کنید.این آلبوم شماست
لینک فان پیج در فیسبوک:
http://www.facebook.com/album.php?profile=1&id=50043108173#!/pages/Shahin-najafi/50043108173

بی مقدمه درباره ی آلبوم...

2010-08-02T16:04:00.000-07:00

بی مقدمه باید عرض کنم که
ما تصمیم داشتیم آلبوم جدید کاری مشترک باشد از آثار هنرمندان جوان و کمتر شناخته شده که به هر دلیلی آثارشان به خوبی شنیده نشده است و با استعداد هستند و درست و قوی کار می کنند. حدود 30 کار از بیش از 20 هنرمند به دست ما رسید که از میان آنها تا الان تنها 2 کار انتخاب شده اند.هماهنگ نبودن با ریتم،ضعف در ترانه ها،کپی بودن آهنگ ها چند دلیل مهم برای عدم انتخاب اهنگ ها بود. اما در نظر داریم تا در آینده با تاسیس یک وب سایت موسیقی ، اقدام به انتشار این کارها در فضای مجازی بنماییم.
قسمت اعظم کارهای ضبط آلبوم، تمام شده است و تنها درگیر 3 کار هستیم .آلبوم دارای 10 تراک خواهد بود که 2 تراک از آن را تا امروز شنیده اید. یعنی "برادر بر دار" و "وای کشته مارو".بقیه کارهایی جدید هستند.تمامی کارها در سبک رپ می باشند
حال من تصمیم گرفته ام که نامگذاری آلبوم را به عهده ی مخاطبان بگذارم .باید توضیح کوتاهی عرض کنم. این آلبوم بر خلاف ایلوسیون عمومن غمگین نیست و در موسیقی آن از سازبندی ارکسترال استفاده نشده است. فضای ملودیک،هارمونیک کارها عمومن شرقی هستند و آمیزه ای از سازهای شرقی در کنار تعدادی ساز کلاسیک به همراه سینتی و بر مبنای اسلوب هیپ هاپ
. لحن ترانه ها شاید از یک جهت به مجموعه ی ما مرد نیستیم شباهت داشته باشد ولی قرار بر این نیست که ما خودمان را تکرار کنیم و موضوعات این آلبوم تنوع خاص خودش را نیز دارد .در نتیجه در نوع خواندن و فرم ترانه ها یقینن تفاوت هایی احساس می شود.مضمون ترانه ها از به طنز کشیدن سیاسیون و حکما و حکام و علما و عشاق و خودم و پدرم و هتک حرمت آگاهانه ی تابو ها به ساده ترین و صریح ترین شکل آغاز می شود تا عاشقانه ها و توصیف مسائل روزمره ی زندگی و شخصی و گاهی امید و گاهی خستگی و غیره و ذلک.حالا من حنجره ام پاره بشود و بگویم که موسیقی سیاسی نداریم و این اصطلاح اشتباه است باز هم می گویند :فلانی سیاسی می خونه.من نمی فهمم این تقسیم بندی را چه کسی آفریده .شاید اینقدر نشنیده ایم ناگزیریم روی این نوع حرف زدن اسم بگذاریم که به این ترتیب سیاسی ترین خواننده ی رپ رپر های غربی هستند.بگذریم.
نام آلبوم باید تک باشد. یعنی وقتی در اینترنت سرچ می کنید نباید چیز مشخصی پیدا کنید.دقت کنید که ایلوسیون تا پیش از آن به هیچ عنوان در گوگل به شکل فارسی به درستی پیدا نمی شد و الان هم هر چه هست پیرامون آلبوم ایلوسیون است.اسم ترجیحن کوتاه باشد و اثرگذار و به راحتی به یاد بماند. نام آلبوم لازم نیست قلمبه باشد.شعر نباشد. کافی ست توان تفسیر و تعبیر و تاویل و تبدیل شدن اش زیاد باشد.از یک جمله یا کلمه ی محاوره گرفته تا اسمی محلی یا حتی یک فحش با مسما که همچین می چسبد به جان آدمی.
فکر می کنم اینطور خوب باشد که تعدادی اسم را انتخاب کنیم و بعد مرحله به مرحله به رای بگذاریم ودر نهایت یکی را انتخاب کنیم
طبیعتن اسمی که شما پیشنهاد می کنید متاثر از احساس و درک تان نسبت به کارهای گذشته و شخص من و کل این مجموعه است که بد هم نیست .فقط کافی ست که بترکاند
ارادتمند همیشگی
ما شرررریم
شاهین نجفی
اسم ها را یا در همین وبلاگ ویا در فیسبوک بگذارید . به صورت خصوصی ایمیل نکنید .زیرا همه باید ببینند

پاسخ به پرسش ها1

2010-07-31T01:27:00.000-07:00

با سلام به همه ی دوستان به زودی در همین قسمت به همه ی سوالات دوستان پاسخ می دهم. ارادت
شاهین.ن
1.شامگاه عزیز سپاس. ولی این شعر "شاعر تمام شده نوشته ی سید مهدی موسوی "بانی غزل پست مدرن" است و نه من .من فقط آن را اجرا کردم
2. امیر آ. ام عزیز .من در حال حاضر فقط درگیر موسیقی هستم و گاهی برای نشریات مطلب می نویسم
3. بهزاد مهدی پور عزیز . این به هر حال نظر شماست و سلیقه ی شما و قابل احترام است رپ همچنان ادامه دارد و راک و بلوز و غیره در کنارش است.
وای کشته مارو کار مبهمی نیست . هر ورس این کار خطاب به یک عده است. کسانی که درگیر موسیقی سطحی هستند،کسانی که رویه ی روشنفکری دارند و در عمل بسیار متحجر و لمپن هستند و به طنز کشیدن فضای سیاسی خارج از کشور

4.ناشناس گرامی .من متاهل هستم و آن خانم هم در برنامه ی کوک همسر من است.

5.آلبوم در مراحل پایانی ضبط است ما امیدواریم تا دو یا سه ماه دیگر آلبوم منتشر شود
6.آریان عزیز این کتاب ها یی که عرض کردم عمومن در حوزه ی فلسفه و تاریخ هستند و نام بردن شان طویل است وغیر عقلانی .از فلاسفه ی المانی تا فرانسوی ها و انگلیسی ها و بگیر برو الی ماشاالله
. .
درباره سوالت پیرامون رپرهای دیگر:همه خوبند و بعضیها بهتر

7.برادر ناشناس
این لینک را عجالتن داشته باشید تا بعد
http://1.rap3ong.com/1740-Bolour-Banafsh
8.امیر ای ام گرامی برنامه ی خاصی برای همکاری با رپر های دیگر چه به قول شما سرشناس یا گمنام دارم و ندارم.به زودی در آلبوم جدید احتمالن با هنرمند همکاری می کنم
متاسفانه کامنت شما را نمی توانم منتشر کنم چون اسم شخص را ذکر کرده اید

9.مسعود ملای عزیز .من حدود 2 سال است که دیگر شعری ننوشته ام و هر انچه که زاده می شود ناخودآگاه به دام ترانه بودن می افتد.در واقع شخصن به شعرهایم اعتماد زیادی ندارم و آنها رادر برابر کارهای دیگران ضعیف میبینم ولی درباره ترانه ها یم داستان متفاوت است. خدا را چه دیدی شاید دوباره چیزهایی نوشتم و منتشر کردم.
درباره بحث و تحلیل پیرامون مسائل دیگر،باید عرض کنم که اگر وقت اجازه بدهد حتمن .شاید لازم باشد که که دست به گفت و گو ها و تحلیل های جمعی بزنیم .

شاعر تمام شده

2010-07-28T16:16:00.000-07:00

شاعر تمام شده کاری ست با موسیقی و صدای شاهین نجفی و شعری از دکتر سید مهدی موسوی

برای دریافت "شاعر تمام شده به آدرس های زیر مراجعه کنید
http://sharrmusic.org/index.php?option=com_content&view=article&id=82:1389-05-05-05-58-45&catid=8:1389-02-16-20-39-49&Itemid=75

http://www.bargmusic6.com/756-ُShahin-Najafi-Shaer-Tamoom-Shode

شعری از سید مهدی موسوی

2010-07-25T15:06:00.000-07:00

شعری که مهدی موسوی شاعر دوست داشتنی تنهایی های امروز من برای من نوشته است .نمی توانم احساسم را از خواندن آن بیان کنم .بزودی شاعر را غافلگیر می کنم
شعری برای برادرم:

شاهین نجفی...

حمّام ِ بی مشاهده ی اسپرم!

تسلیم چشم های کفی بودن

هر روز راه منحرفی کردن

هر روز چیز مختلفی بودن

از خواندن ِ ترانه ی رپ در خون!

«شاهین ِ» خسته ی «نجفی» بودن

حمّام ِ زیر دوش تو را آواز

یادآوری ِ لذت ِ بی آغوش

بر سر حضور قطره ی کوباکوب!

با بار سال ها چمدان بر دوش

خوردن برای از تو فراموشی

از جام ِ بی سلامتی ِ بی نوش!

«ما مرد نیستیم!» نمی فهمی؟!

وقتی دلیل مرد به «چیز»ش بود!

گریه شدم به لهجه ی بی مادر

که بغض در صدای مریضش بود

چیزی که مثل درد ِ خداحافظ

حرفی که در نگاه عزیزش بود

گیتار را گرفتن ِ از گریه

تا دست های تاولی ات رفتن

آواز بی اجازه شدن در باد

تا اشتباه اوّلی ات رفتن

از برج های یخزده ی «آلمان»

تا کوچه های «انزلی» ات رفتن

آینده ام خراب تر از حالم

ریدم به هر چه فال و به فنجان بود

شب بودم و فرار مرا می کرد

که انتخاب ِ بین دو زندان بود!

من با جنون لعنتی مجـ/نون

دعوای این قبیله سر ِ «نان» بود

راوی محترم! خفه شو لطفا ً

بس کن عزیز! حوصله ام سر رفت

که قهرمان قصّه کم آورد و

در ابتدا به قسمت آخر رفت!

هر چیز خواستی د ِ بگو... امّا

از غربتی به غربت دیگر رفت

نه! عاشقانه نیست برادرجان!

این قصّه دلخوشی کمی دارد

می خندد از جنون ِ خودآگاهی

امّا میان چشم، غمی دارد

زنجیر، صف کشیده صدایش را

دیوانگی محترمی دارد!!

خنجر بزن به سینه ی بازنده!

داش آکلیم و دلشده ی مرجان

از زخم های کهنه ی تو بر «جسم»

با دردهای مشترکی در «جان»

این گریه سهم ماست که بیداریم

این شعر مال توست برادر جان...

تقدیم به همه ی دوستان

2010-07-20T15:19:00.000-07:00

امروز خیلی بد شروع شد. خستگی وفکر کار به اندازه ی کافی امون آدم رو میبره و بعد بیایی و ببینی چند تا آدم به درجه ای از کینه و دشمنی برسن که برای خراب کردن آدم از خودشون مایه بزارن.هنوز این داستان تموم نشده بود که یکی از دوستان به من خبر داد که در آلبوم انریکو ایگلسیاس کاری هست که خیلی شبیه آهنگ سارینا از آلبوم ایلوسیونه.ما در ابتدا بدون اینکه تحقیق کنیم و با این اطمینان که آهنگساز سارینا (مهدی سوهانی) از انریکو کپی کرده بابت این ماجرا اظهار تاسف کردیم. ولی به کمک دوستان متوجه شدم که آلبوم انریکو در ماه جولای یعنی کمتر از یک ماه که منتشر شده و این بعید و امکان ناپذیر که آهنگساز ما از انریکو کپی کرده باشه. به هر حال در همین گیر و دار یک چیز به من ثابت شد و اون پشتیبانی و حمایت تک تک دوستان بود که در فیسبوک،یاهوو از طریق ایمیل پشت من بودند و این خودش به من انرژی مضاعف داد
در نامه ی قبلی نوشته بودم که ما کم هستیم ولی باور دارم که هر کدوم از دوستان یه ارتشن واسه خودشون.جوونایی از دختر و پسر،مرد و زن که فقط کارا رو گوش نمیدن بلکه از خود من نسبت به قضایا جدی ترن.اینو بدونین که ما راهی جز پیش رفتن نداریم . من باور دارم که ما رو تاریخ انتخاب کرده وفکر نکنین که حتی یه کلمه نوشتنتون تو هر فضایی از این دنیای مجازی بی تاثیره.همه چی ما داره رصد میشه. اتفاقن نه فقط از طرف کسایی که دارن حکومت می کنن. نه. از طرف کسایی که نمی تونن کسایی جز خودشونو ببین.
اینا می خوان از هر طریق ممکن،مثلن با دفاع الکی از فلان هنرمند ما رو به واکنش دادن بکشونن. همینا بودن که اون آهنگ درباره خواننده های ال ای و به طور وسیع پخش می کردن تا بگن :ببینید اینه خواننده ی شما. اینه کسی که از حقوق زن و بشر حرف می زنه . ببینید چطور فحاشی می کنه.یعنی یک کار خصوصی رو که من در سن 24 سالگی نوشته بودم و بدون اجازه پخش شده بود رو بر علیه من می خواستن استفاده کنن. من با هیچکی مشکل ندارم و اتفاقن همه هنرمندا و مخصوصن رپرای جوون ایران و دوست دارم و براشون ارزش قائلم.چون خودم اون دوران و طی کردم و می دونم کار در اون شرایط چه مصیبتیه. هر قدمی هم که از دستم بر بیاد برای بقیه بر می دارم و هیچوقتم ادعایی نداشتم که اینم و اونم. مشکل و دشمن ما کسایی دیگه هستن.به خاطر همینه که امروز از هر طیفی دوست و رفیق من هستن. با هر عقیده ای و مرام سیاسی و فکری. چرا که هنر ما رو دور هم جمع می کنه و من باور دارم که ما ایرانی ها الان به اتحاد نیاز داریم و جنبش سبز داخل ایران اینو نشون داد که میشه دور هم جمع باشیم و قدم تو راهی برداریم و کمبود ها و کاستی ها رو برای نیل به رسیدن هدف بزرگ نادیده بگیریم.من اعتراض می کنم پس هستم همونقدر ارزش داره که من می سازم پس هستم.این کار هنره و من معتقدم که هنرمند موجودی زنده و کاملن معمولی اما با کارکردی خاص در جامعه س .نباید در خلا زندگی بکنه و نباید در چار دیواری باشه. حالا این چاردیواری ممکنه فکری باشه.بشکنید دیوارهای ایدئولوژیک در خودتون و برای یک بار واسه همیشه بزارید طعم با هم بودن رو بفهمیم.ما ناگزیریم که تمرین کنیم.وگرنه با رفتن و اومدن هیچ حکومتی چیزی عوض نمیشه اگه تغییرات را از خودمون شروع نکنیم.فلسفه ی بی اعتمادی فلسفه ی کسانی که تفرقه ی بین ما به نفعشونه.
زمانی میرسه که نمی دونم این نوشته ها در اینترنت پیدا میشه یا نه. هک می کنن .فیلتر میکنن و...اما از ته دل آرزو می کنم زمانی برسه که با افتخار در کنار هم باشیم و طعم آزادی و امنیت رو بچشیم.
متن رو تصحیح نمی کنم و همین طور می زارم.
ارادتمند
شاهین.ن
اینم کار یک از دوستانه در رابطه با کار آقای انریکو
http://www.youtube.com/watch?v=SZsBckvmTEQ

پاسخی به بدخواهان

2010-07-15T04:27:00.000-07:00

از روزی که این اسم لعنتی را چند نفری بیش از حلقه ی اطرافیان و دوستان قدیمی شنیدند و شناختند ،من در برزخی دیگرگونه زیست کردم.نامی که دوست داشتم آنقدر به هدر رفت، تا وقتی کسی در خیابانی در غربت مرا بشناسد و بگوید شما فلانی هستی؟یک لحظه در خود فرو بروم و سوال کنم که آه من یعنی اینم.یک اسم چون اسم های ریز و درشتی که در تاریخ بدبو و اذهان کُند دیگرانی خفته در این بستر، گه گاه تکرار شدند .آمدند شبیه مگس و خفته ها با دست از ذهن خسته خویش آن را پراندند.من، یک تبعیدیِ تا یک ماهِ دیگر سی ساله.جوانی عصیانی که 5 سال پیش تمام عالم را محکوم می کرد که چرا در ایران نماندند تا بمیرند و فرار کردند؟چرا ؟ و من فرارررریدم.تبعیدیده شدم.با چشمانی وحشت زده برای بازگشتی زود.بعدها فهمیدم که چقدر استقبال می کنند حاکمان حجاز از هجرت ما.چرا که یقین داشتند که ما در اینجا در جمع فسیلیان دهه های گذشته تباه می شویم و بگا می رویم و علف های سیاسی نشخوار می کنیم و برای چاهی به نام ایران طناب می بافیم و به طناب دیگران با خایه آویزان می شویم و در نهایت چیزی می شویم در شکل و شمایل غارنشینان غرب نشین.با خودم عهد کردم که به جایی وصل نباشم.از آنچه در ایران می خواندم دور نشوم.به جای کسب درآمد و چسبیدن به زندگی خانوادگی و شخصی و لذت از موهبات غرب وحشی ،برای خود اتاقی بسازم شبیه اتاق نمور چوبی ام در ایران با کتاب های موریانه دریده و دوستانی داشته باشم از جنس خودم و درگیر و مریض و بیقرار.آنقدر فرصت داشتم تا خود را درگیر خزعبلات دخترکُش و تیتیش پسند بکنم، اما این لامصب در گلویم غده شده بود.آن روزهایی را می گویم که ایرانییان درگیر"برو برو دیگه تو رو نمی خوام" و " یه بوس داد و دمش گرم" وفیلم فارسی های اسلامی و عاشقانه های موال پسند شاعری مونث با صدایی شهوتی بودند( و حالا حتمن نیستند!).من نماندم و هجرت کردم تا آنچه در قلب کسانی که توان و تاب و فرصت فریادشان نبود را فریاد بزنم و زدم و زدم و تشویق شدم و فحش شنیدم و تشویق شدم و فحش ...گاه تند رفتم،گاه آهسته رفتم ،گاهی به بیراهه می زدم.گاهی خسته می شدم و می بریدم. آنها که دلسوزم بودند ، مشفقانه نقد می کردند و آنان که نقد را به مثابه ی تخریب می شناختند ، ناسزا می نوشتند و می گفتند.اما واقعن بدخواهان ما از چه چیز در عذابند.از شهرتی که جهانگیر شده است و عام و خاص نام مارا بر زبان حلوا حلوا می کنند!یا از ثروتی که از کنسرت های جهانی و صد هزار نفری به جیب زده ام! و یا فروش آلبوم هایی که روزانه به حسابم واریز می شود! و یا جوایزی میلیونی که برایم می فرستند!و یا بورس های دانشگاهی که به من پیشنهاد می کنند ؟ به چه ؟ از چه می هراسند؟اگر امروز صد و هشتاد درجه از آنچه که در ایران بودم و اینجا هستم فاصله بگیرم و برای کمرهای آماده ی قِر و گوش های مسموم لاطائلات شنیده، بخوانم رضایت می دهند؟اگر با یک فحش آبدار گور پدر تو و خودم بگویم و بشاشم بر خون ندا و سهراب و ترانه راضی می شوی؟یا اینکه آنقدر بحث را در کلامم بپیجانم که گوه گیجه ی ایرانی بگیری و با استعاره وایجاز سر بدوانمت ،تا بر سر لطف بیایی و مجوز خواندن از سرزمین پدر و مادری ام را به من تبعیدی فلک زده عطا کنی؟ چرا چون تو خیر سرت در جهنم هستی و من در بهشتم و در حال عیش و نوش و گاهی هم حرف زدن.
صد هزار چون تو را به یک موی سفید مادرم نمی دهم که از پشت تلفن با زبان گیلکی می گرید و منت مرا می کشد که از این چیزها نخوان.فلانی را گرفته اند.فلانی را اذیت می کنند.و تو ای ابله! من در اینجایم. اینجایی که بماند با همکاری پلیس اش فرخزاد ها و بختیار ها و قاسملو ها را بر باد دادند ،اما تمام کس و کارم که در آنجایند.می گویی آنچه که من از ایران تصویر می کنم حقیقت ندارد.مشخص است که برای تو حقیقت ندارد. تو از کجا آمده ای؟پدرت شب با چه حالی به خانه بازمی گردد؟اصلن باز می گردد؟خواهرت را به خانه ی بخت فرستاده ای؟ می دانی نسیه یعنی چه؟ می دانی قرض یعنی چه؟ می دانی چک برگشتی یعنی چه؟می دانی برادرت را بکشند و جنازه اش را هم پس ندهند یعنی چه؟ می دانی برادر و خواهرت را در زندان بکنند و بخندند یعنی چه؟من می دانم.من می دانم. من می دانم .ابله من می دانم.وقتی ترانه را می نوشتم یعنی با ترانه به من هم تجاوز میشد.ابله این تعارف نیست.در بند های حقیقی ایران به من فقط نوشابه فرو نکردند، اما فرو کردند. آنقدر فرو کردند که امروز با نوشابه ی دوستانم درد بکشم.برای همین امروز هم با این ثروت هنگفتی که دارم! وچندین ویلا! و ماشین! و هر شب در کلوب ها و دیسکو ها !نمی دانم چرا شب ها بی دلیل می گریم؟ چرا دلم برای تو غش می رود؟ برای تو که ابلهی و دوستت دارم. چون نمی دانی که در روزگاری که همه در حال خرید و فروش هستند من ها زیاد نیستند.تاریخ درباره ی ما قضاوت خواهد کرد.اتفاقن دوست داشتم که تو اینجا بودی و تو را در آغوش می کشیدم و نه تمام کسانی را که می شناسم و نمی شناسم و تشویقم می کنند.تو را ،تا معجزه ای می شد و مسخ می شدی و می دانستی ما با چه فلاکتی داریم این بار را پیش می بریم. آنگاه می فهمی که گویا از تو طلبکار هم هستند.سوال می کنی که این جماعت کجایند ؟اینها که اینجا کار می کنند و پلاک فروهر بیست کیلویی در گردن آویخته اند و ایرانی اصیل هستند و سالی ده بار به ایران می روند و یورو و دلار و پوند خرج می کنند و دیسکو و کنسرت و مشروب و چلوکباب شان براه است و در سال یک کتاب نمی خوانند و از تاریخ کوروش را می شناسند و از اسلام یا علی گفتن را ووطن پرستی شان فحاشی ست و ناموس پرستی شان زن ستیزی و سیاست شان پشت سر دیگران صفحه چیدن و این و آن را جاسوس خطاب کردن.گمان نکن چون خیلی ها به ما گوش می دهند پس مارا می شنوند.ما در اقلیت هستیم و بی تعارف، کمیم!.اگر بیش از این بود باید شک می کردی.ما نیامده ایم که تاییدگر باشیم.ما خط انکاری هستیم بر تمام آنچه که در مغزمان فرو کرده اند.وقتی پیش از آنکه تو ما را نقد کنی ،ما خود را به چارمیخ کشیده ایم ، یعنی دیر رسیده ای عزیز.من نه به آن ناموس و اخلاق و عفت و حجب و وقاری که از آن دم می زنی باور دارم و نه در پی احیای لاشه های سنتی-مذهبی تو هستم.تو راهی نداری جز اینکه بپذیری یا نپذیری و در هیچکدام نیز بر گردن ات تیغ نگذاشته اند.تو حق داری که تاییدگر من نباشی و می دانی ذره ای در راهم تاثیری ندارد.تو حق داری حتی هرآنچه در دلت عقده شده است را با فحش و ناسزا به ما تحویل بدهی .تو آزادی و اگرفقط همین را بفهمی من برایت به درگاه خدایی که نمی شناسمش دعا خواهم کرد.
شاهین نجفی
15 جولای 2010

وای کشته ما رو .شاهین نجفی

2010-07-12T01:09:00.000-07:00

توضیح زیادی برای کار نمی دهم. وای کشته ما رو مربوط به 2 سال پیش است که بارها ترانه اش تصحیح شده است. آنقدر منتطر ماندم تا خودم برای کار موسیقی ساختم. تنظیم آن هم با دوست خوبم بابک خزایی بود.این ترانه در مجموعه ای که به زودی منتشر می شود قرار می گیرد
متن:
وای کشته ما رو شخصیتتون وای کشته ما رو تربیتتون
وای کشته ما رو قر کمرتون شما نسبتی داری با مایکل جکسون
وای کشته ما رو شخصیتتون وای کشته ما رو تربیتتون
وای کشته ما رو اون ادبتون دکتر واسه ما تز صادر نکن
چیه مگه به ما نمیاد فشن بشیمو با شما بلولیم و بچه قشنگ بشیم
فکر و دکرمون بشه ادکلنتو شب و روز فک کنیم به شماره سوتینتو
از شما شاپ بسازیم و بگیم دافمی یکی بالش تو متکا تو لحافمی
ترانه تیتیش بیام برات تو والنتاین خونه خالی حالی باری بریم شما هم میاین
ولی تو که مردونه با این چیزا حال می کنی و می شناسی اخلاق سگم و می دونی
از تر و تنگله گری و شویدبازی پا بدهم نیستیم و افت رسمه
نگن عمو تو نخ نقل و جنیفر بوده نگن سوژه می بینه تیز می کنه نخ میده
میگن عمو طالب حال و لهو و لعبه واسش همه چی حلال فقط فاز بده
وای کشته ما رو شخصیتتون وای کشته ما رو تربیتتون
وای کشته ما رو اون ادبتون دکتر شما شیش و هشتتو گوش کن
وای کشته ما رو شخصیتتون وای کشته ما رو تربیتتون
وای کشته ما رو اون ادبتون دکتر واسه ما تز صادر نکن
نظر از ما نخواه نظری نداره نظری نظری همینقد می دونه که شده کمری
که این همه بالا پایین بشی و بی ثمری تک به تک ،دو به دو، گروهی، ضربدری
با یکی دیگه می پری و با ما گیج می خوری شب خونه فاطی و صبح بیت رهبری
ما یه شعر میگیم قد صد تا مانیفست میشه تو روشنفکری مث شعبان جعفری
واسه خنده خوبن فسیلایی مث تو آقا با شورت گلی و ریش پروفسری
واست باخ می زارم و تو عقب جلو بکن میریم تو فضا سید حالی می بری
وای کشته ما رو شخصیتتون وای کشته ما رو تربیتتون
وای کشته ما رو اون ادبتوت دکتر شما شیش و هشتتو گوش کن
وای کشته ما رو شخصیتتون وای کشته ما رو تربیتتون
وای کشته ما رو اون ادبتون دکتر واسه ما تز صادر نکن
دادا خز و بیخیال گوشت و بچسبش خانم دکتر باشی و این همه دلبری
ایشون تو مطبشون به ما سرویس میده یه شهر و دکتر و این همه مشتری
هر کی به شما دخیل بسته شفا گرفت من مریضتمو تو آخر دکتری
بچرخون کمر و با ریتم هیپ هاپ ما با پنبه سر می بریم و بی تاب
می کنیم یه جوری از خود بی خود بشی بگی دی جی یه لحظه ریتم و نیگه دار
که هر سانت به سانت دامنا بره بالاتر امشب شب بالا پنجاهیه دختر
قاطی خون یه رگه خالی خالص بره وتکا هدف فضا مضا باشه لنگا هوا
که با ریتم ما وقت نشستن نیستو رقص ارواح همه وسط پیست و
من مث یه جوونور قاطی و دوزیستو از مقعدم میره ایدئولوژی و ایسمو
خسته از تز و منبر و دگماتیسمو دادا تو کار ما یکی دیگه توبه نیستو
سوژه خندن جماعت موج سوارو اینجور فیلم می کنیم گله ای گله ها رو

برای دانلود به این آدرس مراجعه کنید

http://www.rspersian.com/news.php?readmore=748&c_start=10

گفت و گو با شاهین نجفی .بی بی سی BBC

2010-06-18T16:22:00.000-07:00

شاهین نجفی از سال ۱۳۷۹ موسیقی زیرزمینی را در سبک های راک و رپ در ایران آغاز کرد، اما بعد از دومین اجرا، ممنوع الصدا شد. او دست از کار نکشید. چندی بعد، از دانشگاه اخراج شد و در نهایت از آلمان سر در آورد و به گروه تپش ۲۰۱۲ پیوست که روزنامه کیهان (روزنامه حکومتی ایران) از آن به عنوان یک گروه "مبتذل" موسیقی که قصد ترویج افکار مارکسیستی دارد، یاد می کرد.

آقای نجفی در ترانه نویسی سبک ویژه ای دارد. او در این مورد می گوید: "کتاب، زیاد می خواندم. فکر نمی کنم کسی در ایران زندگی کند، از کودکی شاهد تمام شرایط داخل و خارج خانه باشد و برایش سوال ایجاد نشود که یک جای کار درست نیست. بعد به نقطه ای می رسد که مجبور است جواب را در کتاب پیدا کند."

او در سایت شخصی اش هم نوشته است: "شهر ما، پر باران‌ترین شهر ایران، آن قدر رطوبت خیز بود که آدم هم در آن زنگ می‌‌زد. آسمان که نمی‌‌بارید، خودش را پاره می کرد. شبیه زن‌های شوهر مرده ناله می کرد و این مهم نبود؛ دیگر نمی‌شد از خانه فرار کرد و در مدرسه هم، زنگ تفریح را باید در آن کلاس نمور و نیمکت‌های سفت و کنده کاری و فحش نویسی شده بمانی. من درس می‌‌خواندم و هیچ نمی فهمیدم. کمی‌ بزرگ تر که شدم فقط تاریخ و جغرافیا و تعلیمات دینی را می خواندم و سیبیلم که جوانه زد فهمیدم فلسفه و جامعه شناسی‌ چیست و ادبیات یعنی چه."

شاهین که همیشه انگشتری به شکل پرنده شاهین هم به دست می کند، نگاه جالبی به فلسفه دارد. او پیش تر در مصاحبه ای گفته بود: "فلسفه اجازه می دهد تا درد را بخورم و هضم کنم."

اکنون می گوید: "خودم از دردمندان جامعه هستم و شاید به این دلیل مردم با کارهایم ارتباط برقرار می کنند."

برای او که ۲۹ سال دارد جالب است که ترانه هایش چطور برای شنوندگانی در سنین مختلف جذاب بوده است: "از بچه ۱۵- ۱۶ ساله تا پروفسور جاافتاده، با کارهای من ارتباط برقرار کرده اند و برایم جالب است که تا چه حد این حرف ها، می تواند یک درد مشترک باشد. برای خیلی از آدم هایی که با من تماس می گیرند، ترانه هایم تکرار مکررات است و سن آنها اجازه می دهد که اصل مشکلات را بدانند، اما کار موسیقی و شعر چیز دیگری است. قدرت تاثیرگذاری شان فراتر از اینهاست."

تا در ایران بودم فکر می کردم که آدمی یاغی هستم، چون اینطور به من تلقین می شد؛ اما خارج که آمدم، متوجه شدم من فقط خواسته های طبیعی و منطقی داشتم و دارم.

شاهین نجفی

او داستان اخراجش از دانشگاه را چنین بازگو می کند: "ما یک گروه در دانشگاه بودیم که نوع لباس پوشیدنمان و نحوه ارتباطات اجتماعی مان با دیگران، خصوصا جنس مخالف از نگاه ما عادی و بدیهی بود اما از نگاه مسئولان دانشگاه، هنجارشکن. پس از مشکل تراشی های فراوان، آخر هم اخراج شدیم. هر چند که آن اواخر، خودم هم به این نتیجه رسیده بودم که دانشگاه جای من نیست و دیگر فایده ای برایم ندارد. چون من اهل سیاست نبودم و حقیقتا به حرف ها و رفتارهایم معتقد بودم، اما به جرم اینکه نظراتم را صریح بیان می کردم و یا تفکر متفاوتی داشتم، برای تحصیل در دانشگاه دچار مشکل می شدم و اسم این گذاشته می شد هنجار شکنی."

او می گوید: "من تا در ایران بودم فکر می کردم که آدمی یاغی هستم، چون اینطور به من تلقین می شد؛ اما خارج که آمدم، متوجه شدم من فقط خواسته های طبیعی و منطقی داشتم و دارم."

این تنها تغییری نبود که مهاجرت برای شاهین جوان به ارمغان آورد. او که با ترانه "ما مرد نیستیم" برای اولین بار در دنیای مجازی ایرانیان به شهرت رسید، می گوید: "من مرد سالاری را در خودم هم می دیدم. در رفتاری که با خواهر هایم و دوست دخترم داشتم. من هم احساس می کردم جنس برترم و حقی مجزا دارم، اما واقعیت این است که وقتی آمدم اروپا، این ماجرا مثل یک سیلی به صورتم خورد که نه لزوما چنین چیزی نیست."

مادر شاهین، انگیزه اصلی او از سرودن ترانه مذکور است: "داستان آن ترانه، شخصی است. از این جهت که مادر من، یک زن مسن بالای ۷۰ سال است که من حتی سن دقیقش را هم نمی دانم. او برای من سمبل یک زن زجرکشیده تاریخی در ایران است. کسی که بیش از ۵ بچه آورده، همیشه در خانه کار کرده، همیشه باید فداکاری می کرده و حرف، می بایست همیشه حرف شوهرش باشد. در نهایت، به نقطه ای رسیدم که واقعا برایم سوال شد که چرا؟ به چه دلیل؟ این یک ستم تاریخی است. چرا مرد این جامعه باید به همه خواسته هایش برسد اما زن باید واقعا فدا شود؟"

ترانه "ما مرد نیستیم" اشاره ای به جنبش زنان در ایران دارد، جنبشی که شاهین معتقد است می تواند الگویی بی خشونت برای جنبش سبز باشد: "امیدوارم جوانان در ایران بتوانند آرام آرام به خواسته هایشان برسند. مانند چند پله خوبی که درباره حقوق زنان طی شد. آنها هم هزینه دادند، زندانی شدند و کتک خوردند، اما نشان دادند که همیشه نباید جواب مشت را با مشت داد. می توان با حرف، حتی در دیکتاتورترین حکومت ها هم به خواسته ها رسید. این چیزی است که من فکر می کنم، زمان به ما نشان خواهد داد."

در میان آهنگ هایی که از او تا کنون منتشر شده، ترانه یادبود ندا آقا سلطان و ترانه ای در اعتراض به تجاوزات کهریزک به همراه آلبومی مرتبط با جنبش اعتراضی موسوم به "جنبش سبز" به چشم می خورد.

وی در مورد تحولات سیاسی یک ساله اخیر در ایران می گوید: "امیدوارم جوانان داخل ایران این تجربه را داشته باشند که به هیچ عنوان دیگر برای خودمان پدر و آقا بالاسر نسازیم. رهبر، به آن معنی که قبلا اتفاق افتاد، نداشته باشیم. الان یک رهبریت جمعی وجود دارد. خصوصا که خود آقایان موسوی و کروبی هم تاکید می کنند که عضوی از این جریان هستند. البته این بسیار جالب است. چون حتی آنها هم، خودشان را با آن معنا رهبر در جامعه نمی شناسند و این می تواند به ما بیاموزد که فقط و فقط خودمان، حاکم بر سرنوشت خودمان هستیم."

امیدوارم جوانان در ایران بتوانند آرام آرام به خواسته هایشان برسند. مانند چند پله خوبی که درباره حقوق زنان طی شد. آنها هم هزینه دادند، زندانی شدند و کتک خوردند اما نشان دادند که همیشه نباید جواب مشت را با مشت داد. می توان با حرف، حتی در دیکتاتورترین حکومت ها هم به خواسته ها رسید. این چیزی است که من فکر می کنم، زمان به ما نشان خواهد داد.

شاهین نجفی

علی رغم دغدغه ها و نظرات سیاسی، شاهین مخالف این است که او را یک خواننده سیاسی خطاب کنند: "من همیشه با این جنگیده ام که ما، چیزی به نام هنر سیاسی داریم. کار من سیاست نیست. من دقیقا معتقد به مفاهیم اروپایی و آمریکایی هستم که سیاست یک بحث است و هنر، بحثی دیگر. ما در نهایت می توانیم بگوییم که هنر، بازتاب دهنده آن چیزی است که در جامعه در حال رخ دادن است. به عنوان مثال، من متاسفم که مباحثی چون حقوق زنان، یک بحث سیاسی در ایران تلقی می شوند. در حالی که این یک بحث مدنی است. مگر می شود گفت که طلاق یا حضانت مباحث سیاسی اند؟ (باخنده) یا در مورد خواسته های دانشجویی. ما به عنوان دانشجو، حقوق مدنی می خواهیم. سندیکا و انجمن دانشجویی می خواهیم. اینها مباحث روشنی هستند. حال اینکه عده ای خاص بخواهند بر روی موج سوار شوند و مطالبات حزبی، جریانی و فکری خودشان را به این جریان منتقل کنند، زیاد جالب نیست."

از شاهین می پرسم که چطور با تمام دغدغه های سیاسی اش، مخالف این است که او را خواننده سیاسی بدانند: "از سال ۲۰۰۶ تا کنون تمام کارهای من، مضامینی در رابطه با مسائل داخل ایران داشتند، اما بحث بر سر این است که عنوان های خواننده و شاعر سیاسی، به نوعی من را محدود می کنند. یعنی من را به عنوانی جلوه می دهند که واقعیت ندارد. ما باید یاد بگیریم به نقطه ای برسیم که هرچیزی که به ذهنمان می آید و فکر می کنیم که قابل بیان اند، به عنوان یک هنرمند مطرح کنیم و این هم هیچ ربطی به سیاست ندارد."

در پایان گفت و گو از او می پرسم که چه چیز او را به ادامه این مسیر پرخطر که درآمد چندانی هم ندارد، تشویق می کند. جواب می دهد: "من همیشه گفته ام که این یک نوع بیماری است (با خنده) اما از آن نوعی است که نمی توان ترکش کرد. خیلی وقت ها شعری به ذهنم می آید؛ وسط خیابان ایستاده ام، به آسمان نگاه می کنم و با خودم حرف می زنم. اطرافیان هم با تعجب به من نگاه می کنند!"